Column: Ziek zijn is misdaad

Trouw bericht over de wildgroei van arbeidsongeschikten. Het is een vreemd bericht dat twee kanten kent. Aan de ene kant wordt de noodklok geluid omdat het niet houdbaar zou zijn. Maar is het alternatief dan om ziek zijn te verbieden?

Pseudo-ziektes?

Het sentiment dat er aan iedereen eigenlijk wel iets mankeert is begrijpelijk. Iedereen heeft altijd ook wel wat te klagen. Veel ziektebeelden zijn bovendien niet sluitend, wat de deur openzet voor emulatie. Is iemand wel echt ziek? Praat hij of zij zichzelf dat niet aan? Kan het aangewend worden als een roep om aandacht?

Iedereen kent wel iemand die zichzelf als ziek bestempelt om aandacht of om (even) niet te hoeven werken. Maar moeten dat soort volksopvattingen ook een rol spelen bij statistiek? Medische diagnose wordt specifieker, en de ruimte moet er ook zijn om diagnoses steeds scherper te krijgen. Moet het bedrijfsleven dan bezwaar aantekenen tegen doorgeschoten diagnoses omdat het slecht zou zijn voor de economie?

Criminalisering van de ziekte

We zien al een tijdje dat werkloosheid een aura van criminaliteit krijgt. Mensen zouden niet willen werken en zitten maar een beetje thuis, de koning te rijk, is het beeld. In werkelijkheid zakken ze weg in een depressie, met schulden die oplopen, en willen ze werken maar is er niets. De beeldvorming trekt dus naar beschuldiging en criminalisering. Zou dat met ziekte ook zo kunnen gaan?

Het idee dat een actief arbeidsleven een keuze is, kan ook voor gezondheid komen te gelden. Dat is nu al zichtbaar. Iemand die niet een goed dieet volgt, die niet genoeg lichaamsbeweging heeft, die niet genoeg buiten komt en die rookt en drinkt, heeft die zijn eigen ongezondheid niet aan zichzelf te danken? Verzekeringen hebben misschien al de neiging zo te redeneren. Maar in het geval van arbeidsongeschiktheid kan het ook die kant op gaan.

Ziekte niet ontkennen

Hoe er met ziekte omgegaan moet worden, is misschien wel een terechte discussie. Wat moet de grens zijn om iemand arbeidsongeschikt te verklaren? Dat is een in vraag die constant gesteld moet worden. De absolute tegenhanger – mensen maar helemaal niet ziek verklaren – is echter wel zeer kwalijk. Mensen die een terechte diagnose hebben ontvangen bagataliseren in hun ziek-zijn, zogenaamd om wille van economische weerbarstigheid, dat is ook geen prettig idee.

Medische analyse moet de ruimte blijven krijgen om objectief te werk gaan, ongehinderd door politieke of economische motieven. Er valt uiteraard te stellen dat diagnoses te snel gegeven worden om wille van de belangen van de medische industrie. Maar dat is in wezen een andere discussie. Een arts mag niet de mond gesnoerd worden omdat diens deskundig oordeel teveel zou kosten.

De patiënt moet ook niet de schuld van diens toestand krijgen, of als aansteller bestempeld worden op grond van diezelfde economische overwegingen. Er moet wellicht worden nagedacht over hoe kosten te beperken zijn. Dit doen door middel van het beïnvloeden van diagnoses om economische redenen kan slechts ellende veroorzaken. Het doet ten slotte ook denken aan deze Monty Python sketch:

Lees ook het artikel Keuringsartsen: Te snel stempel ‘ziek’ op de site van Trouw.

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *