Column: Verandering en ouder worden

Als je jong bent vragen mensen je vaak wat je wilt worden, later als je groot bent. Ik wilde eigenlijk gewoon jong blijven. Oude mensen leken me saai en – hoewel ik dat woord nog niet kende – conservatief. Inmiddels ben ik ouder, maar volgens heel veel mensen ook nog erg jong. Toch ben ik veranderd.

Jong zijn vs oud worden

Kind zijn, jong zijn, lijkt een droom. Nog een heel leven voor je, nog geen fouten waar je mee moeten leren leven, oneindig veel mogelijkheden. Je kunt nog alles worden, je zit nergens aan vast. Het is een beetje de Amerikaanse droom van het menselijk geslacht – de jeugd heeft de toekomst, toch?

En oud zijn, dat betekent zoiets als conservatief achter de geraniums zitten, de wereld achterdochtig bekijken en terugdenken aan de goede oude tijd waarin alles natuurlijk nog heel goed was geregeld en het leven nog kleur had. Waar mensen elkaar nog gewoon belden, in plaats van te appen (kwart van Nederlandse jongeren belt niet meer, blijkt).

Nooit jong geweest, nooit oud geworden

Misschien ben ik wel nooit jong geweest. Ik heb nooit graag gebeld – het vereist een openheid tegen iemand die ik niet kan zien, die op dat moment meer in mijn hoofd bestaat dan werkelijk is. De vrijheden die jongeren moeten nemen, extremen opzoeken – dat alles heb ik overgeslagen. (Misschien komt dat nog?)

Maar de uitspraak die je wel vaak hoort, vooral bij oude mensen – is dat ze zich nog zo jong voelen. Hoe zit dat dan? Is het eigenlijk het lichaam dat veroudert, en de geest die (afhankelijk van hoe die zich ontwikkelt en de keuzes die gemaakt worden) wel of niet jong is? Als dat zo is, dan hebben we duidelijk een nieuwe definitie van jeugd nodig.

Open voor verandering

Jeugdigheid, jong zijn, dat slaat misschien wel op de mogelijkheid tot verandering. Kinderen lijken heel erg makkelijk te veranderen, maar eigenlijk is dat niet zo. Ze hebben immers nog geen paradigma gevormd, ze hebben nog geen idee, en doen na wat ze om zich heen zien. Ze leren ontzettend veel op die manier, en leren op die manier het beste over wat kan, wat mag en wat goed is. Maar ze veranderen niet, ze vormen zich.

Enkel de al-gevormde kan veranderen. En veranderen is heel wat moeilijker dan iets aanleren. Misschien dat ik daarom dacht dat oude mensen zo conservatief waren, iets wat me heel onaantrekkelijk leek. Maar waarschijnlijk is dat een te hard oordeel. Wanneer je er een hele tijd over hebt gedaan om te komen waar je bent, om je te ontwikkelen tot wie je bent, om te komen tot de ideeën die je hebt – heb je dan niet ook alle reden om enigszins huiverend te zijn als er een jonge revolutionaire geest de kop op steekt en alles overhoop wil gooien?

Gemengd samen-leven

Kinderen en jeugd begrijpen wat van waarde is op een hele andere manier. Oudere mensen hebben wellicht soms te weinig durf om open te staan voor nieuwe mogelijkheden, met of zonder goede reden. Gelukkig maar dat de samenleving bestaat uit een gezonde mengeling van alle leeftijdsgroepen. Laten we streven naar een manier waarop alle belangen en ideeën gehoord kunnen worden. En dan kan iemand gewoon zijn wie hij of zij is, conservatief of progressief – zonder dat daar een waardeoordeel aan hangt.

Afbeelding: donnierayjones via Compfight cc.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *