Column: Valse hoop

Mijn Facebook kleurt. Overal viert de regenboog hoogtij. De wereld is in rep en roer. Het belangrijkste land van de wereld is voor het homo-huwelijk. Een heuglijke dag die ook in Nederland tot veel tevredenheid leidt. Maar zonder dat ik ontken dat het natuurlijk prachtig is dat Amerika eindelijk normaal gaat doen, wil ik nog wel een kanttekening plaatsen. Column door Kalle Brüsewitz.

Er is niks veranderd. Er is niemand in Amerika vanmorgen wakker geworden met een andere mening over homoseksualiteit dan toen hij of zij voor de uitspraak naar bed ging. Er is niemand die gister na de uitspraak al zijn of haar bezwaren liet varen en het homohuwelijk een zegen voor de mensheid is gaan vinden. Er is niemand die nu, na jaren van worsteling en zwijgen, zijn geheime minnaar is gaan opzoeken om er openlijk voor uit te komen dat hij van hem houdt. Er is helaas niemand. Een rechter verandert daar niets aan.

Wel zijn er vanmorgen honderden, duizenden, mensen wakker geworden met het idee dat de grens bereikt was. Wel zijn er mensen wakker geworden die tot gister nooit zo bezig waren met het huwelijk tussen mensen van het zelfde geslacht. Die mensen hoorden de uitspraak en vonden het een stap te ver. De grens was bereikt. Die mensen werden wakker en zagen de normen en waarden waar ze zo in geloofden in één klap op losse schroeven staan. Ik ben bang dat we gaan jaren tegemoet van uitersten en polarisatie. Ik ben bang dat de weg van de geleidelijkheid een betere weg was geweest. Mensen overtuigen en inzicht verschaffen. Dat kan helpen. Een rechter verandert daar niets aan, helemaal niets.

Het homohuwelijk wordt niet ineens geaccepteerd als je mensen verplicht het te accepteren. Helaas werkt het niet zo. Ik maak me zorgen. Voormalig homohoofdstad van de wereld Amsterdam is niet meer zo homovriendelijke als ze ooit was. Dat waar we als Nederland trots op waren is niet meer. Inmiddels vindt 35% van de bevolking twee zoenende mannen op straat aanstootgevend. Die cijfers zagen er ooit beter uit. Wetgeving heeft daar niets aan bijgedragen. We waren koploper in Europa, maar inmiddels zijn we voorbijgestreefd door Zweden, IJsland en zelfs Spanje als het gaat om acceptatie van homoseksualiteit. Wetgeving en afdwingen lijkt averechts te werken.

Natuurlijk ben je diep gelukkig als je als Amerikaan in één van de 14 staten je liefde wil bezegelen met een huwelijk en geen wet je mag tegenhouden. Natuurlijk is het belangrijk dat een invloedrijk christelijk land als Amerika het homohuwelijk toestaat. Natuurlijk is het uiteindelijk een grote stap op weg naar homoacceptatie. Maar toch is er echt nog een hele lange weg. Mensen hebben bezwaren en blijven die houden.

Zolang er godsdienstwaanzinnigen zijn, zolang er extremistische moslims zijn, zolang er gekken zijn, hebben en krijgen homoseksuelen het moeilijk. Zolang er mensen zijn die homoseksualiteit niet kennen en er van overtuigd zijn dat het niet hoort blijven er lesbiennes in elkaar geslagen worden. Zolang die mensen er zijn kun je je hele gerechtelijke apparaat inzetten, maar zal er niks veranderen. Voor een groot deel van mijn Facebookvrienden is er iets fantastische gebeurd, maar ik maak me vooral zorgen. We zijn er nog lang niet. Maar misschien, heel misschien, is er hoop. Soms moet je een stap terug zetten om er twee vooruit te komen. Soms moet je mensen dwingen om ze vervolgens inzicht te verschaffen.

Laten we dat dan in Godsnaam hopen.

Photo Credit: nanovivid via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *