Column: Tijd voor een eenheid voorbij tradities?

Jaar in jaar uit komen op gezette tijden de paaseieren en kerstkransen weer tevoorschijn. Symbolen die een grote betekenis met zich meebrengen, maar die tegelijkertijd ook aan betekenis lijken te verliezen. Wat is het belang er van in deze tijd? Een column door Nicole des Bouvrie.

Traditie en rituelen

Het vieren van feesten als Pasen en Kerstmis, alsook de enigszins vergelijkbare vieringen uit andere religies zoals Mawlid an-Nabi, Sjavoet en Purim, met elk hun symboliek en tradities moet niet onderschat worden. Naast hun symbolieke waarde hebben ze ook een grote betekenis in gemeenschapsvorming en bewustwording. Juist in een tijd waarin we op een veel individuelere manier geloven, zijn deze feesten een mooie brug tussen het zelf gedenken en vormgeven van ons verlangen, en het behoren tot een groep waar we ons mee verbonden voelen.

Of is er meer?

Toch vraag ik me af, of we niet ook een feestdag missen. Eentje die het afscheidende dat elk van deze feesten toch ook met zich meedraagt ver achter zich laat, en focust op datgene dat eenieder verbindt. Het alsmaar terugkijken op tradities, die vaak door de geschiedenis zijn ingekleurd en het ene volk tegen het andere opzetten, brengt ook het gevaar van uitsluiting met zich mee. 

Steeds vaker komt een ander beeld van religie in beeld. En dan bedoel ik niet het extreme, met terreur-geassocieerde beeld dat de televisie vaak brengt en in verband brengt met iets dat in zichzelf nooit gewelddadig kan zijn. Enkel door de interpretatie van mensen kan welke ideologie dan ook een gevaar in zich dragen.

Een beeld van eenheid

Nee, ik bedoel een beeld van eenheid. Niet van gelijkheid in de zin dat iedereen hetzelfde moet zijn, of op gelijke waarde moet worden geschat. Het menselijk en gezond om nu eenmaal meer van iets te houden dan van iets anders, puur en alleen al omdat je daar gewoonweg meer bekend mee bent. Maar dan eenheid, waarbij het ont-oordelen centraal staat, een openheid waarbij gekeken wordt naar menselijkheid.

Misschien heb ik teveel Immanuel Levinas gelezen, die het heeft over het kijken naar het Gelaat van de Ander, en dan er niet meer onderuit kunnen komen, te moeten aanvaarden: dit is een mens, van vlees en bloed, net als ik.

Wat is nodig voor die eenheid? Voorbeeld uit Berlijn

Ik denk dat het heel eenvoudig is om een stap te zetten in de richting van die eenheid: het plaats maken voor elkaar. Het een plaats geven voor deze ontmoeting. In Berlijn, de stad waar religies een omstreden rol hebben gehad en gekregen in de geschiedenis, is begonnen met de bouw van een “House of One”. In 1964 sprak Dr. Martin Luther King over het “great ‘world house’ where we have to live together”. Het Huis van Eén moet in 2017 het bedrag van 10 miljoen euro bijelkaar hebben gehaald, om te worden gebouwd: als gebouw van dialoog, de drie grote religies samen een thuis krijgen. Met een synagoge, kerk en moskee. En dat alles onder één dak.

Mooi. Maar laten we vooral niet wachten totdat een fysiek huis is gebouwd om die ontmoeting al plaats te laten vinden. Continue. En stap voor stap.

Meer informatie over het project in Berlijn: www.house-of-one.org.

Afbeelding: vanaf website house-of-one.org.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *