Column: Starbucks en mijn identiteit

Soms vraag ik me wel eens af waarom ik me zo druk maak om dingen die voor andere mensen schijnbaar heel normaal zijn. Denk ik simpelweg te veel na? Of zou iedereen zich eigenlijk een stuk drukker moeten maken over dingen die we maar over ons heen laten komen.

Radicaal en klein

Het zit hem soms in hele klein dingen. Niets levensbedreigend, wereldomvattend of schokkends – op het eerste gezicht althans. Omstandigheden en gedachtes die nu eenmaal in je opkomen, aangespoord door boeken die je leest, gesprekken die je opvangt of voert. Dingen die eigenlijk maar een losse opmerking zijn, maar die veel verder gaan. Voor mij althans.

Neem nu Starbucks. Je weet wel, die grote Amerikaanse keten van koffiehuizen die de hele wereld heeft veroverd in een afzienbare korte tijd. Ik heb een probleem met hun methode. En nee, ik bedoel dan niet of hun producten wel fair zijn, of ze hun medewerkers wel goed behandelen, of ze wel hun belasting netjes betalen.

De vraag naar mij

Telkens als je bij hen iets bestelt, kom je merkbaar in een heel ‘afhandel’-proces. Op zich niets mis mee, liever dat ze er over nadenken hoe ze hun klanten netjes en enigszins snel en effectief voorzien van hun gewenste producten, dan dat je een halfuur zit te wachten zonder dat je weet of je bestelling überhaupt de keuken wel heeft gehaald. Maar een onderdeel van dat proces wordt tevens gebruikt voor iets heel anders. Steevast wordt je namelijk om je naam gevraagd.

Nadat je hebt besteld, herhalen ze kort wat je hebt besteld en vragen ze ‘wat is je naam?’ Niet alleen in Nederland, dit lijkt een standaard procedure te zijn. Je naam wordt vervolgens op je kopje of bekertje geschreven, of op een briefje dat op je kopje zit. En als je koffie klaar is, dan roept men heel hard je naam, en weet je dat je je bestelling af kunt halen.

Efficiëntie ten koste van…

Op zich werkt het prima. Behalve dan dat ik me telkens voorneem om als ze weer mijn naam vragen nu eens te antwoorden dat ze daar niets mee te maken hebben. Ik wil mijn naam niet zomaar zeggen. Mijn naam is onderdeel van mijn identiteit, het is tenminste iets waar ik me mee identificeer en waarmee ik contact maak met de wereld om me heen. In formele aangelegenheden doe ik dat met mijn achternaam, onder vrienden en bekenden spreken we elkaar aan met de voornaam. Een teken dat een voornaam eigenlijk iets intiems is, iets van mij.

Met de vraag ‘wat is je naam?’ wordt er dus eigenlijk iets gevraagd dat van mij is, dat een gift is voor mijn vrienden, een teken van vertrouwen en openheid. Zonder dat ze het weten, vragen ze mij om mijn identiteit, om me ten overstaan van de wereld te kennen te geven.

Marketing truc 

En daar denk ik dan over, en dan sta ik in de rij en dan vragen ze mijn naam, en kan ik wederom niet liegen. Ik kan geen naam opgeven die niet van mij is, want dan is het net alsof ik mezelf verloochen. Alsof ik niet mezelf kan en wil zijn. Denk ik hier nu te veel over na? Of wil ik gewoon niet mee doen met hun strategie, dat ze mijn naam eigenlijk vragen zodat ik me verbind met hun product. Mijn naam staat naast hun logo, tastbaar, zichtbaar voor de hele wereld.

Misschien niet voor niets dat er zoveel selfies genomen worden door mensen, samen met hun product met daarop hun naam. Starbucks gebruikt een eenvoudige vraag om mensen aan hen te binden. Slim, maar ik doe er niet meer aan mee.

Afbeelding: I Believe I Can Fry via Compfight cc.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *