Column: Rugtas

Een vreemdeling in eigen land. Het gaat zoals het elke week gaat. Rugtasje mee, koekjes mee, kleding mee. Ze huppelt vooruit. Je kijkt er meewarig naar. Het is niet ideaal, maar het gaat eigenlijk vrij eenvoudig. Het is een ander land, maar het is Europa. En het is maar een half uur met de trein. Je bent er zo. En je bent ook zo weer terug. Column door Kalle Brüsewitz.

Je bent blij dat het gaat zoals het gaat. Geen rancune, geen vechtscheiding. Ze woont in een ander land, maar het is maar een half uur. De kleine is blij. Ze ziet papa en mama allebei en ze woont bij allebei. En ze doet het goed op school. Ze spreekt de taal, maar dat heb je altijd gewild. Na 10 jaar spreek je de taal zelf ook goed. Je bent een echte Deen. Met een donkere huidskleur, dat wel. Maar dat is nog nooit een probleem geweest. Het is avond, je blijft een nachtje slapen. De kleine is gelukkig met haar roze rugtasje. Mama staat op het station te wachten. Ze rennen elkaar tegemoet. Jullie glimlachen naar elkaar, geven elkaar drie zoenen en praten bij.

De volgende ochtend. Als je zachtjes haar kamertje insluipt ligt ze nog te slapen. Ze heeft haar handen om het rugtasje geklemd. Je kijkt er meewarig naar en geeft haar een zoen. Je loopt naar het station en neemt de trein. Je denkt aan haar en hoe het gaat. het leven dat je nu leidt, als volwaardig Deens staatsburger. De trein stopt. Je kijkt verstoort op. Je maakt dit ritje al jaren en nooit stopt de trein hier. Iedereen moet uitstappen. Je bent in de war en volgt de massa. Controle. Je schuifelt met de rij mee naar boven. De meeste mogen door. Sommige mensen worden eruit gepikt: buitenlanders, asielzoekers. Jij bent Deen, je zucht en maakt je geen zorgen.

De rij komt tot stilstand bij jou. Je wordt gefouilleerd. Ze vragen je paspoort. Je schrikt. Je hebt geen paspoort bij je. Dat heb je nooit, want dat is nooit nodig. Je bent Deen, je spreekt de taal! Je bent geen asielzoeker. Je hebt een baan, een huis, een kind.

Het is ochtend op de grens van Denemarken en Zweden. verslagen zit je op een bankje. Verslagen denk je aan je dochter en aan haar rugzakje. Jaren heb je gestreden om volledig onderdeel te worden van de maatschappij. Je bent een Deen. Je bent verdomme een Deen. Je bent een mens. Je bent verdomme een mens. Dit hoort niet. Iedereen hoort gelijk behandeld te worden. Je schuifelt wat en wacht. Je weet niet wat je moet doen. Je denkt en je hoopt. Je hoopt dat ooit jouw dochter haar dochter grenzen over ziet huppelen. Zonder problemen. Huppelend de wereld in. Met een roze rugzakje, zoals kinderen horen te zijn.

Photo Credit: Elizabeth/Table4Five via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *