Column: Padung, padung

Padung, padung. Het magische ritme van betonplaten. Uren en uren. Alleen maar rechtdoor zeiden ze. Alleen maar de grens over zeiden ze. Niet omkijken, niet opvallen. De grens over zeiden ze. Alleen de grens over. En nog een grens zeiden ze.

Het is vroeg in de ochtend. De lucht is strakblauw. De zon brandt, ondanks het vroege uur. Boedapest voorbij, grens in zicht. Oostenrijk binnen bereik. West-Europa zeiden ze. Dat was het doel. Gewoon sturen en niet opvallen. De lading? Niet belangrijk zeiden ze. Natuurlijk wist ik dat het niet helemaal deugde. Anders hadden ze het me wel verteld. Ik kreeg geld zeiden ze. Meer dan ik ooit zou kunnen verdienen zeiden ze. Veel geld om mijn gezin te onderhouden.

Mijn oudste wil studeren. Geen zorgen zeiden ze, er kan niks misgaan. Gewoon sturen en dan krijg je je geld. En niet kijken zeiden ze. Gewoon sturen. Mijn vrouw is ziek. Ze heeft medicijnen nodig. Gewoon één keer rijden zeiden ze. Doe het voor je vrouw en je dochter zeiden ze. Gewoon de grens over. Ik kon mijn vrouw helpen zeiden ze. En mijn dochter kon studeren zeiden ze.

Padung, padung, padung. Het magische ritme van betonplaten. Uren en uren. Alleen maar de grens over. Op weg naar een zorgeloos bestaan. Volgens mij zijn het illegale tropische dieren. Ik hoor geluid. Tenminste, in het begin hoorde ik nog geluiden. Niet op letten zeiden ze, gewoon rijden. De grens over. Ze slapen waarschijnlijk. Dat doen dieren, slapen. Ze zullen wel slapen. Zal ik toch even kijken? Misschien hebben ze water nodig. Voor alles was gezorgd, zeiden ze. Geen zorgen zeiden ze.

Ik ben een slechte man en een slechte vader. Ik kan ze niet geven wat ze nodig hebben. Gewoon één keer rijden zeiden ze. Dan is alles voorgoed anders. Je kunt doen wat je wil zeiden ze. Gouden bergen zeiden ze. Ik hoor niks meer, hebben ze misschien honger? Misschien zijn het geen illegale dieren. Wat maakt nog meer geluid? Zal ik gaan kijken? Geen zorgen zeiden ze. Niet kijken, gewoon rijden. Alles komt goed zeiden ze.

Padung, padung, padung. Het magische ritme van betonplaten. Uren en uren. Oostenrijk gehaald. Dat was het doel. Oostenrijk halen zeiden ze. Ik hoor niks meer, ik voel niks meer. De wagen is zwaar. Bijna ben ik uit de zorgen. Voor alles wordt gezorgd zeiden ze. Rij door tot nadere instructies. Ik vertrouw ze. Ik ken ze. Vrienden van vrienden. Betrouwbare mensen. Deed al eerder eens zaken met ze. Geen zorgen zeiden ze. Ik maak me geen zorgen. Ik heb bijna geld. Een paar illegale dieren, dat is alles. Ik weet dat het niet mag, maar mijn vrouw is ziek. Mijn dochter moet het beter krijgen dan ik. Geen zorgen zeiden ze.

Het voelt niet goed. Ik ben in Oostenrijk, maar waarom hoor ik dan niks van ze? Gewoon rijden zeiden ze. Hoelang nog? Dat is niet goed voor de dieren. Zijn het wel dieren? Niet kijken zeiden ze, alles komt goed. Vluchtstrook. Misschien hebben ze water nodig, we rijden al uren. Ik had natuurlijk veel eerder moeten kijken. Ik moet kijken, dit kan niet goed zijn. Het is warm, veel te warm. Laadruim moet open. Gewoon even kijken of het goed gaat. Slot, deur, kraak, donker, licht, schok….

Padung, padung, padung. Het ritme van de dood. Alles staat stil, de wereld stopt met draaien. Alleen de auto’s razen door. Padung, padung, padung. Het ritme van een verloren leven. En nog één. En nog één. Padung, padung, padung, padung, padung…….

Photo Credit: EYECCD via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *