Column: Opnieuw

Ik ben geen acteur, tenminste niet een acteur zoals in de artistieke zin van het woord, laat dat duidelijk zijn. Ik ben natuurlijk een acteur, net als iedereen, in het dagelijks leven. Ik heb ook mijn eigen ‘tactics’ (Michel De Certeau) om het leven tegemoet te treden. Maar alsnog: ik ben geen acteur. Ik heb het wel geprobeerd, maar ook daaruit was één conclusie te trekken: ik was geen acteur. Niet omdat ik niet toneel kan spelen, want dat doe ik elke dag; maar omdat ik gewoon geen acteur ben. Hoe moet ik dat uitleggen….

Wacht, we doen het opnieuw….

Ik ben geen acteur, omdat ik niet kan doen alsof, iets wat ze in de politiek heel goed kunnen, maar op alle mogelijke manieren blijven ontkennen. ‘Ik ben geen acteur’, zo stelt Boris van der Ham als ik vraag of zijn verleden als acteur van pas komt in de politiek. ‘Een acteur doet alsof, en ik doe zeker niet alsof’. Ik kan het alleen maar met hem eens zijn, ik ben inderdaad ook dan geen acteur. Een acteur doet alsof, blijkbaar. Maar dat doen we toch allemaal? Dan ben ik toch juist wel een acteur? Vaag verhaal….

Wacht, ik probeer het anders…. Nog even een keer opnieuw.

Ik ben geen acteur, omdat een acteur flamboyant is, een haantje, een dametje. Een acteur steelt de show, wil opvallen, is de koning(in) van de show. Ik ben duidelijk geen acteur. Maar een acteur moet ook iets kunnen uitvoeren wat niet van hem of haar is, iets wat past in een groter geheel. Dan ben ik ook geen acteur. Tenminste, niet in de artistieke zin van het woord. In het dagelijks zijn we allemaal flamboyant, een haantje, een dametje en tegelijk passen we ons aan aan het grote geheel.
Ik ben geen acteur, maar acteer de hele dag. Het verloopt, het ontwikkeld. Ik ben geen acteur…..

Zucht….

Het lijkt me lastig, elke keer weer te horen dat het opnieuw moet. Elke keer weer je hele hebben en houden aan energie in iets te stoppen, om vervolgens opnieuw te moeten. Daarom ben ik waarschijnlijk ook geen acteur.
Je voelt iets, je raakt iets, je zegt iets en je maakt iets. ‘Opnieuw….’
Je wilt iets, je denkt het te hebben en te weten hoe het moet. ‘Zullen we het nog een keer doen…..?’
Je bent Hamlet, je leeft Moeder Courage, je voelt Estragon…. ‘Opnieuw’
Ik niet, ik ben geen van allen, want ik ben echt geen acteur.

Opnieuw, gewoon nog één keer.

Ik ben een acteur, in technische zin: ik doe alsof en veins grote gedeelten van mijn leven, net als iedereen, net als ieder ander. Maar ik weet waarom ik geen acteur ben. Ik weet waarom ik niet steeds weer opnieuw kan beginnen. Ik wil door en steeds verder en niet weer opnieuw. Een echte acteur kan dat. Steeds weer opnieuw alles eruit halen; steeds weer opnieuw alles geven en iets helemaal zijn. Een echt acteur kan steeds een stukje ‘een ander’ zijn, een personage en zichzelf tegelijk, ook voor eventjes. Ik ben geen acteur, omdat ik dat allemaal niet kan. Ik ben geen acteur omdat ik maar één iemand kan zijn, met verschillende maskers, dat is alles. Ik ben geen acteur omdat ik maar één keer geboren kan worden.
Een acteur laat ontstaan; wordt steeds weer opnieuw geboren. Daarom ben ik geen acteur.

Deze column verscheen eerder in Artefact, kunstmagazine van de studierichting KCM aan de Rijksuniversiteit Groningen

Photo Credit: Haags Uitburo via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *