Column: Niemand wil een toevallig bouwwerk zijn

“Als je meer wilt zijn dan de toevallige gewoontes, ideeën en waarden waarin je wordt geboren en grootgebracht, zul je over je verleden en over jezelf moeten nadenken.”
Marli Huijer, Denker des Vaderlands

Wat doe je als je een leven lang hebt geleefd om na de dood van je geliefde te ontdekken, dat het hier en nu iets anders van je vraagt dan hoe je gewend was te leven?

Wat te doen als je wakker wordt na een lange tijd van verdoving door een verbroken relatie om te merken dat het leven toch anders in elkaar zit dan gedacht?
Wat doe je als je verlamd achterblijft nadat je werkgever gezegd heeft “Ik heb je niet meer nodig, je bent de organisatie ontgroeit, wij zijn jou ontgroeit”?
Dan gooi je niet 1, 2, 3 je leven om.
Maar wat dan wel?

In dit soort situaties schelden op de ander is wat vaak gebeurt. De ander is schuldig aan ons verdriet. Hij of zij heeft ons verlaten, afgewezen en daarom lopen wij er gehavend bij. Door de ander zitten wij onder de butsen en deuken. We hebben de knop ‘delete’ nog niet gevonden, mocht dat kunnen met ervaringen. Mochten we dat willen. Want sommige verhalen blijven we vertellen, moeten we vertellen. Omdat ze ons dierbaar zijn of omdat ze ons het gevoel geven dat we van betekenis zijn. We vertellen verhalen omdat we ons verbonden voelen, ons opgenomen weten in een groter geheel.

Niemand wil een toevalligheid zijn, een samenraapsel van gewoontes, ideeën en waarden waarin je wordt geboren en grootgebracht. Ieder mens heeft behoefte aan een eigen idee over leven en samenleven, ieder mens is een betekenisgevend wezen. Want als we ons leven betekenis geven, dan leven we pas echt. De kunst is om onze eigen vingers serieus te nemen. Met 1 vinger naar de ander wijzen, is 3 vingers op onszelf richten: wat ga jij aan deze situatie doen. Over verleden, heden en toekomst nadenken, over jezelf nadenken, dat is wat er te doen staat.

‘René Gude verwijst daarbij met genoegen naar Descartes: “Descartes zegt dan: als je wilt uitmaken wat werkelijk bij jou hoort, als je een niet-toevallig bouwwerk wilt maken van alle indrukken die je in je leven hebt opgedaan, moet je eens in je leven alles wegtwijfelen. Misschien keer je wel terug bij de traditie waaruit je vertrok, maar dat doe je dan wel bewust. Zo ga je dankzij autobiografische inspanningen over van een leven dat je min of meer bij toeval leefde naar een welbewust leven.” (citaat Trouw)
Nee, niet je hele leven omgooien. Dat is het kind met het badwater weggooien. Er is nog zoveel van waarde waar je mee verder kunt. Maar kom uit dat bouwwerk van toevalligheid en doe dat welbewust.

Met dank aan Trouw en Marli Huijer.

Eerder verschenen op de website van La Scuola – Academie voor levenskunst

Illustratie: Monumento, Eppe de Haan | Het Depot, Wageningen

La Scuola
La Scuola is een vrijplaats waar mensen de moed hebben om te werken aan ‘bildung’, persoonlijke ontwikkeling. Waar ze in workshops, bezinningsvakanties en/of persoonlijke gesprekken antwoorden zoeken op vragen als ‘wie ben ik, wat is het goede leven en hoe wil ik samenleven’. Waar ze genieten van bezinning en ontmoeting.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *