Column: Motivatie en de ruimte om te creeëren

Een van de meest ongrijpbare zaken: motivatie. Waar komt het vandaan en hoe komt het dat je er soms genoeg van hebt, maar het niet op kunt slaan voor een dag dat je het misschien nodig hebt? In deze column een persoonlijke reflectie over het ongrijpbare, door Nicole des Bouvrie.

Je bent er klaar voor, en dan?

Waarschijnlijk kent iedereen wel van die momenten. Dat je eindelijk weet wat je wilt doen, dat je er klaar voor zit, niets meer dat tussen jou en je ‘ding’ kan komen. In mijn geval: niets meer dat tussen mij en mijn beeldscherm kan komen. Telefoon uit, de damp van de thee vult de kamer. Dat moment waar je naar toe hebt gewerkt, waarvoor je afspraken hebt afgezegd, werk al hebt afgemaakt of hebt verzet.

En dan weet je opeens niet meer wat te schrijven.

Motivatie…

Sinds een maand heb ik me teruggetrokken uit het dagelijks leven. Ik werk nog steeds (op afstand), maar heb ook een duidelijke keuze gemaakt om even naar een ander land te gaan en me uit mijn normale sociale omgeving weg te halen. Met als doel: het schrijven van een boek. Er ligt een plan klaar. Alles is geregeld. Maar dan zit ik in die vreemde stad, met een vreemde taal om me heen, allerlei nieuwe dingen om te zien, mensen te ontmoeten. Maar ik beheers mezelf: waarom ben je hier? Owja. Inderdaad. 

En dus zit ik daar, achter mijn scherm, starend naar mijn voorstel, naar lege pagina’s, naar gevulde pagina’s waar ik niet tevreden over ben. En, inderdaad. Ik schrijf niets. 

Tenminste niet voordat, tsja, voordat de ruimte er is.

Ruimte om te creeëren

Hoeveel opleidingen, cursussen je ook volgt: hoe te leven, hoe te zijn wie je bent leren ze niet. Maar het krijgen van opdrachten motiveert wel, kan motiveren als het de juiste opdrachten zijn, om te leren wie je bent. Al die jaren van filosofie studeren, ze hebben me misschien een basiskennis van filosofie gegeven, maar belangrijker nog: ze hebben me geleerd hoe ik mijn eigen ruimte kan scheppen waarbinnen ik mijn leven vorm kan geven. Waarbinnen ik gestructureerd na kan denken, waarbinnen ik stilte kan ervaren.

Dat is wat mij betreft het sleutelwoord voor motivatie. De wetenschap zegt dat het brein een spier is die je moet trainen, dat je nooit opeens aan kan zetten en dan kunt verwachten dat ze vanalles kan bewerkstelligen. Ik ben het daar mee eens, uit ervaring kan ik zeggen dat het zo werkt. Maar dat geeft nog geen antwoord op de vraag hoe je met de training van je brein begint, waar je de motivatie vandaan haalt. Zeker als het gaat om processen die iets nieuws maken, iets teweegbrengen waar een proces voor nodig is, bijvoorbeeld kunst. 

De noodzaak van geloof 

We leven dan misschien in een wereld waarin de vastigheden weggeslagen zijn, waarin geen vaste grond meer bestaat waarop we onze identiteit kunnen baseren. Maar tegelijkertijd zijn we wel allemaal zoekende naar een bepaald geloof, al is het alleen al geloof in onszelf, geloof in de mogelijkheid van het scheppende. En motivatie speelt een grote rol daarin, het is de motor achter onze continuë zoektocht. Naar onszelf en naar wat we willen doen. 

En als we eenmaal de ruimte weten te scheppen, vertrouwelijkheden, regelmaat, rust, eenzaamheid – alles in de juiste verhoudingen, dan pas zijn we er klaar voor. Dan pas begin ik met zijn. Met schrijven.

Afbeelding: Xelcise via Compfight cc.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *