Column: keihard en donszacht

Het land van de ongekende mogelijkheden. Dat land met de rechte straten en de bakken met geld. Het land waar je daadwerkelijk van krantenjongen miljonair kunt worden. Het land waar de vlucht over de grens beloond kan worden. Als je het redt woon je er ook. Het land waar de bomen tot in de hemel groeien. Zelfs de sky is niet de limit. Maar ook het land van onbeperkt kogels bij de supermarkt en rassenhaat. Column door Kalle Brüsewitz.

Alles is groot. Alles is zo groot. De tolerantie en de mogelijkheden, maar ook de uitersten. Daar sta je dan op een woensdagavond in een kerk in één van de oudste steden van Amerika. De stad die nota bene het toonbeeld is van de multiculturele heilstaat Amerika. Daar kwamen als één van eerste plekken Engelsen aan. En de stad die een belangrijke rol in de ontwikkeling van het multiculturele Amerika speelt. Er kwamen al in de 18e eeuw mensen uit West-Indië en de Caraïben aan in Charleston. In die 18e eeuw was het het meest belangrijke handelscentrum voor een groot deel van de zuidelijke kolonies van de Engelsen. Dat Charleston is 150 jaar later het middelpunt van rassenrellen. Ook dat is Amerika. De tegenstellingen zijn gigantisch.

We zijn in Altar, een plaatsje in Mexico. Het ligt aan de grens met Amerika. Het hele dorp zit vol met mensen uit alle windstreken. Ze zoeken een beter leven, daar aan de andere kant van de woestijn. Ze durven de oversteek aan. Een wandeling van misschien wel enkele dagen. De mensen in Altar komen overal vandaan. Ze komen uit Mexico, maar ook uit Guatamala en Honduras. Ze betalen veel geld aan menssmokkelaars. Ze zijn volledig afhankelijk van dat ene moment. Wat is je leven heftig als het erger is dan een wandeling van dagen in de brandende hitte met een slagingskans die ver onder de 50% ligt. De grenscontroles zijn keihard. Maar toch. Een poging is het blijkbaar meer dan waard.

De grenswacht stuit op een gevallen jonge vrouw. Ze heeft pijn in haar buik. Ze is zwanger. Ze huilt en is bang. Wat gaat die man met haar doen? Wordt ze teruggestuurd of ter plekke doodgeschoten? De grenswacht met al z’n wapens en orders veranderd van haar grootste vijand in haar enige redder. De man belt een ambulance, midden in de woestijn op de grens van leven en dood, van toekomst en verleden. Daar op die grens wordt keihard ineens donszacht.

Politieagenten die een Afro-Amerikaan doodschieten om een pakje sigaretten en brandweermannen die een Cubaanse vrouw uit een brandend huis halen. Het land waar een Mexicaan als oud vuil behandelt wordt. Het land waar een een Chinees CEO kan worden van een groot bedrijf. Een land waar de doodstraf wel en euthanasie niet is toegestaan en het land waar homo’s mogen trouwen en kinderen mogen adopteren. Het land waar je levenslang krijgt voor het bezitten van een beetje hasj en het land waar je vrij bent om zoveel te blowen als je wil. Het is keihard en donszacht.

De tegenstelling zijn wrang en tegelijkertijd fascinerend. Keihard en donszacht, als de mens. Een land waar het leven samenkomt. Het land wat misschien wel de beste samenvatting is van de hele wereld. Iedereen woont er, niemand mag er zomaar wonen, alle meningen zijn er vertegenwoordigd, en iemand die afwijkt wordt keihard aangepakt. Iedereen is er welkom en niemand is zomaar Amerikaan. Iedereen krijgt er alle kansen en iemand die de kansen niet grijpt wordt aangepakt. Keihard en donszacht. Zijn we dat niet eigenlijk allemaal?

Photo Credit: Brian Auer via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *