Column: Hoe kan het toch

Hoe kan het toch, vraagt ze zich af, terwijl ze eenvoudigweg doorgaat met haar leven. Hoe kan het toch dat onrecht bestaat, terwijl ze de plantjes water geeft. Hoe kan het toch dat mensen honger lijden, terwijl ze een boterham met hagelslag eet. Hoe kan het toch dat oorlog nog altijd kan woeden, terwijl ze de auto start om naar haar werk te gaan.

Hoe kan het toch – misschien komt het wel door mij.

Hoe kan het toch – omdat ik me verschuil, achter de grote massa, en me de weg laat versperren en de weg laat leiden door diegenen die het hardste roepen.

Hoe kan het toch – dat we op school wel worden opgeleid tot burgers, maar geen enkele actieve daad hoeven doen om dat te bewijzen. Nee, stemmen telt niet, het gaat om meer dan je stem – afgezien van het feit dat stemmen heel hol en leeg klinken als ze worden vertegenwoordigd door iemand die zichzelf graag hoort praten.

Hoe kan het toch – maar misschien zie ik het wel te somber en te druilerig in, moet ik gewoonweg wachten op de zon, en is alles weer goed.

Hoe kan het toch – dat ik graag inspirerende teksten lees die me een goed gevoel geven over mezelf, dat ik zelfhulpboeken lees die quasi over levenskunst gaan, en dat ik dan denk dat ik in staat ben mijn eigen leven vorm te geven zoals ik dat wil, zodat ik gelukkig kan zijn als ik dat maar echt wil.

Hoe kan het toch – dat alles maar altijd door gaat, of de banken in China nu instorten, duizenden mensen op de Middellandse Zee verdrinken, of mensen een opvangkamp in brand steken.

Hoe kan het toch – dat we het er over eens zijn dat we allemaal allereerst voor onszelf moeten zorgen, en dat het begrijpelijk is dat we daarna pas aan anderen denken – is dat niet de reden waarom er oorlog is, waarom er vluchtelingen zijn, en waarom we mensen niet helpen zoveel als we kunnen.

Hoe kan het toch – dat we zoveel ontwikkeling hebben doorgemaakt, zoveel technologie hebben uitgevonden, en dat we toch verder verwijderd zijn van het begrip gastvrijheid en medemenselijkheid dan duizend jaar geleden.

Hoe kan het toch – dat dit geen vragen zijn, dat we dit allemaal best wel weten.

Hoe kan het toch – dat we ons goed voelen als de troep die achtergelaten wordt op een muziekfestival wordt opgehaald en wordt gedoneerd aan vluchtelingen – terwijl dat gewoon altijd al zou moeten gebeuren – waarom is dat zo bijzonder.

Hoe kan het toch – dat ik dit allemaal voel en weet en denk, en dat ik niet weet wat ik er aan kan doen.

Hoe kan het toch?

Afbeelding: quinn.anya via Compfight cc.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *