Column: En toen?

…’We dopen je op je belijdenis in de naam van de vader, de zoon en de heilige geest’. Het is even stil in het kerkje. Zelfs de vogels houden even hun adem in. Zelfs de anders zo spraakzame onvermijdelijke ooms hoor je niet ademen. Alles is even anders. Alles voelt even nieuw en verfrissend. Het universum heeft zich even hier verzameld. Op deze plek. Is dat de heilige geest? En toen? Column door Kalle Brüsewitz.

‘Broeder’

Het leven gaat door. Dat vooral. Maar waarom had ik dan ergens de illusie dat alles zou veranderen? Geestelijk dan tenminste. Praktisch is er van alles veranderd. Ik krijg e-mails en brieven met ‘broeder’ erboven. Niet dat ik fanmail krijg, maar ik ben nog steeds onderdeel van een gemeenschap en dan krijg je wel eens brieven en mails. Maar betekent dat dat het toch wel degelijk echt ‘iets’ is, dat gedoopt zijn? Betekent dat dan dat de heilige geest er ineens is? Ik betwijfel het ten zeerste. Ik merk vooral dat alles door gaat zoals het was. Ik ga nog net zo weinig naar de zondagse dienst en ik ga nog net zo veel naar jongerenweekenden als voor mijn doop. En toen?

Er is in mijn hoofd niets veranderd. Behalve dat ik me nu verantwoordelijk voel. Ik voel me nu echt verantwoordelijk voor de bezielde plekken en momenten die maakte dat ik me liet dopen. Ik wil dat mijn kleinkinderen daar later ook nog door geraakt en geïnspireerd kunnen worden. Ik wil dat mijn kinderen ook zelf in volle overtuiging een belijdenis opdreunen en ergens de illusie koesteren dat vanaf dan alles anders is. Ik wil dat ze geloven dat er voor hun kleinkinderen ook nog bezielde momenten en plekken bestaan waar ze even hun adem in kunnen houden. Ik wil dat ze weten dat het kan en dat het bestaat. En toen?

Verantwoordelijkheid

Er is maar één ding dat echt veranderd is. De doop was een bewuste daad. Ik schreef de woorden, ik sprak ze uit. Ik geloof en ik bepaalde. Ik was daar zelf verantwoordelijk voor. En dat ben ik nog steeds. Er verandert niks. Het is niet iets dat mij overkomt. De doop is niet iets dat allerlei deuren voor me opengooit. Niemand gooit de loper voor me uit. En dat is ook precies de kern van de club waar ik bij wil horen. Dat is precies de kern van mijn geloof. Het is een bewuste daad waarvoor je zelf verantwoordelijk bent. De plekken zijn er doordat er mensen zijn met bezieling en met overtuiging. De momenten zijn er omdat er mensen zijn die zich kwetsbaar op durven te stellen. En dat wil ik zijn en blijven, samen met anderen. En toen?

Nu zijn we een half jaar verder. Niemand heeft me serieuzer genomen dan voor mijn doop. Niemand heeft me dingen aangeboden. Niemand heeft me mijn geloof uitgelegd. Ik ben nu aan zet. Wij zijn nu aan zet. Geloven is een werkwoord. Alleen ik ben verantwoordelijk voor dat wat ik wil bereiken en geloven. En dat doe ik graag samen met de mensen die daar die middag met mij hun adem even inhielden.

…En dan hoor ik de eerste lach door het kerkje schallen. De dienst gaat door en het is prachtig. Iedereen gaat over tot de orde van de dag. Men bestelt wijn, men eet saté. Vijf jongeren hebben verantwoordelijkheid genomen. En toen? Dat moeten ze gewoon blijven doen, zoals ze al deden. Voor zichzelf, hun geloof en hun (klein)kinderen.

Lees de eerder verschenen blog ‘Hoe groot is de gemeente?’ hier

Photo Credit: Dopersduin

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *