Column: En dat het dan regent

Dat je naar buiten moet. En dat je dan niet wil. Omdat je de hele dag al niet lekker bent. Dat je toch moet, omdat het leven doorgaat. Dat je struikelt over een stoelpoot, terwijl die stoelpoot niet beweegt. En dat je dan vloekt. Dat je je schoenen niet aankrijgt. En dat je je veter te hard aantrekt en dat hij dan kapot gaat. Dat je echt niet wil, omdat je niet weet waarvoor je het nog doet. Column door Kalle Brüsewitz.

Dat je nog even zucht voor je probeert op te staan. En dat dat dan niet echt lukt. Dat de leuning van je stoel kraakt. En dat je vloekt. Dat je steeds maar vloekt. Dat je andere schoenen wil pakken en alleen de zijne ziet staan. Dat je je rustig weer in je stoel laat vallen. En dat je dan net scheef zit. En dat je dan de kracht niet hebt om recht te gaan zitten. En dat je ook niet weet waarom je dat nog zou willen. Dat je dan nadenkt over wat ooit was en nu niet meer is. Dat je niet anders kan en steeds maar verder moet. En dat je je jas niet kan vinden, maar eigenlijk ook niet echt zoekt. Dat je alleen het lege haakje ziet. En dat je dan vochtige ogen krijgt. Dat je dan een sjaal vindt en die over dat haakje hangt. En dat dat dan niet goed voelt.

Dat je dan denkt dat je die jas had moeten laten hangen. Omdat dat nou eenmaal zo hoort. Dat je dan aan de stoel ruikt. En dat je dan hem weer ruikt. Dat je dan niet meer weet waarom je die jas hebt weggedaan. En dat je dan vloekt. Dat je dan je jas terugvindt in een hoek, omdat niemand zei dat je hem aan de kapstok moest hangen. En dat je dan weer de koffie weg kan gooien, omdat je weer teveel gezet hebt. Dat je dan weet dat alles doorgaat. En dat je denkt dat de wereld ook wel even zonder jou door kan. Dat je dan naar de deur loopt. En dat je dan even blijft staan, omdat je stiekem hoopt dat je ineens zijn jas door het raampje van de deur kan zien. En dat je dan de knip van de deur haalt. En nog één. En het lage slot. En de ketting. En dat dan de deur niet meer zo kraakt als vroeger. En dat je het al lang weet. Dat komt niet meer terug. En dat je dan over de drempel stapt. Zonder jas. En dat het dan regent. Ook als de zon schijnt. Dat het gewoon altijd regent.

Photo Credit: Kalle Brüsewitz

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
5 antwoorden
  1. Nicole des Bouvrie
    Nicole des Bouvrie zegt:

    Dankjewel Kalle. Het raakt me. En doet me heel erg denken aan dit….

    Stop all the clocks, cut off the telephone,
    Prevent the dog from barking with a juicy bone,
    Silence the pianos and with muffled drum
    Bring out the coffin, let the mourners come.

    Let aeroplanes circle moaning overhead
    Scribbling on the sky the message He Is Dead,
    Put crepe bows round the white necks of the public doves,
    Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

    He was my North, my South, my East and West,
    My working week and my Sunday rest,
    My noon, my midnight, my talk, my song;
    I thought that love would last for ever: I was wrong.

    The stars are not wanted now: put out every one;
    Pack up the moon and dismantle the sun;
    Pour away the ocean and sweep up the wood.
    For nothing now can ever come to any good.

    W. H. Auden

    Beantwoorden

Trackbacks & Pingbacks

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *