Column: Bjorn

Het zijn ingewikkelde tijden. Ze gooien bommen op Raqqa, ze hakken het hoofd van een dichter af omdat hij atheïstisch is. Ze ronselen jonge mannen in de straten van Brussel, ze verkrachten baby’s tegen AIDS. Ze schrijven rapporten, mensen stappen op en ze gaan gewoon door. Ze schieten dood en houden in leven. Ze haten en ze schreeuwen. Maar belangrijker: waar was Bjorn? Column door Kalle Brüsewitz.

Het zijn ingewikkelde tijden. We kunnen concluderen dat grenzen steeds verder vervagen, maar dat de enige grens die steeds feller zichtbaar wordt de grens is tussen goed en kwaad. Maar is die grens wel zo duidelijk? Voor de één is het de grens tussen moslim en niet-moslim, voor de ander is de grens die tussen Nederlander en buitenlander. Voor de één is het een grens tussen iedereen die lief is voor een ander en diegene die slechte dingen van plan is. Het zijn echt ingewikkelde tijden.

Het zijn ingewikkelde tijden. Wat is goed, wat is kwaad. Is een jongen die voor volk en vaderland gaat vechten en daarbij mensen neerschiet altijd slecht? Of is dat afhankelijk van het feit of we het eens zijn met zijn motieven? Ik vrees dat dat laatste het geval is. Is een moeder die haar kind uithuwelijkt aan een veel oudere man met geld altijd een slechte moeder of is dat wel heel eenvoudig te zeggen als je nooit in de positie van die moeder bent geweest. Ik geloof dat dat laatste het geval is. Het zijn ingewikkelde tijden.

Het zijn ingewikkelde tijden. Tijden van overzicht. Tijden van troost. Ze kunnen haten en schreeuwen, maar ik verlang naar het simpele leven. Ik verlang naar kunst, naar liefde, naar een lach. Ingewikkelde tijden vragen om versimpeling. En ook dat is makkelijk gezegd. Ik ben in de positie om daar naar te verlangen. Maar deze week was de week van de versimpeling. Er is maar één ding wat mij echt bezig hield: waar was Bjorn. Het zijn ingewikkelde tijden.

Het werd avond in een aquarium in Groningen. “Blair Fish Project” verschijnt op mijn scherm. Vis Bjorn is weg. Al weken volg ik de beslommeringen van een aantal vissen. De eigenaresse is mijn zus. Ze voorziet de vissen van stemmen. Het leven van de vissen is niet meer dan stil hangen, stukje zwemmen, stil hangen, tegen een andere vis aanbotsen, beetje eten en weer een beetje zwemmen. Ineens was vis Bjorn weg. Een schokkerig filmpje van mijn zus die de hele kom doorzocht om Bjorn te zoeken was het gevolg. De eerste cliffhanger van de soap. Ik was in paniek. Bjorn! Arme drommel. Mijn lievelings!

Het waren even geen ingewikkelde tijden meer. Het luchtte even op. Laten we absoluut nooit vergeten wat er gebeurt in de wereld. Laten we die ingewikkelde wereld proberen te begrijpen en te helpen waar we kunnen. Maar soms, heel soms, mag de wereld wel even teruggebracht worden tot een vis die kwijt is. Dat is dan even het allerbelangrijkste in de wereld. Heerlijk.

Nog geen twee uur later komt er een nieuw filmpje online. Ik zet een sprint in naar mijn beeldscherm. Die spanning, ik kan het niet aan. Mijn zus is boos. Boos van pure frustratie en onbegrip. Bjorn zwemt weer ouderwets tegen andere vissen aan. Waar hij was geweest? We hebben nog steeds geen idee. Maar het leven was weer even goed.

Photo Credit: mobile_gnome via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *