Column: Alleen, niet eenzaam

Daar sta je dan, met al je moed die je onderweg verzameld hebt. Het begon al thuis. Het nadenken, het accepteren dat je wil. Het omgaan met de druk van buiten. Het willen en moeten voldoen aan het sociale construct. Wat zullen de mensen denken? Maar vooral: wat denk jij dat de andere mensen denken? Door Kalle Brüsewitz.

Het is een lang proces. Het is ook niet makkelijk. Gaat u terug naar het eerste moment dat u besloot alleen naar ergens heen te gaan. Ik ging voor het het eerst naar de bioscoop, voor mijn studie. Ik wilde de film zien en ik wist vooral zeker dat er in dat filmhuis op dat tijdstip niemand zou zijn die mij kon uitlachen. Ik ben daarna nooit meer alleen naar de film gegaan, ik vond het vreselijk. Ik ga wel alleen naar theater, maar dat is omdat ik weinig mensen ken die meewillen, in de buurt wonen en/of een uur voor aanvang besluiten te gaan. Toch meet ik mezelf een houding aan. Ik kom laat, doe druk met mijn telefoon, doe net alsof ik op iemand wacht of ‘er bij hoor’ door willekeurige deuren open en dicht te doen op momenten dat mensen het zien. Ik hou alleen mezelf voor de gek.

Is het omdat je leuke dingen nou eenmaal niet alleen doet. Is het omdat het nou eenmaal heel zielig is om dingen te ondernemen, alleen? Of is het omdat de grootste angst van mensen alleen zijn is? Mensen zijn niet graag alleen, want als je alleen bent is er niemand die zich met je bezig houdt. Alleen zijn is het beeld van iemand die vier maanden dood in zijn eigen huis ligt. Niemand miste hem. De confrontatie maakt mensen bang.

Ik zit daar, op stoel 24 tussen al mijn vrienden. En daar, stoel 32, zit iemand eenzaam of alleen. Aan één kant een vreemde en aan de andere kant een lege stoel. De rij heeft een even aantal en er zijn geen anderen alleen. Die angst dat zij daar zitten, met die lege stoel naast zich. Die angst maakt mensen gek. Scheve blikken, gelach. Ik voel me naar.

Maar dat hij alleen zit wil niet zeggen dat hij eenzaam is. Je bent pas eenzaam als je alleen zijn geen keus meer is. En dan niet een keus voor één avond, omdat er toevallig niemand met je mee wil. Maar een keuze in het leven. Dat er niemand meer de moeite neemt om je te bellen, of om je gedag te zeggen. Dat niemand meer langskomt als je jarig bent. En dat er niemand meer is die tegen je praat als je ergens bent. Dan ben je eenzaam. Niet als je alleen iets leuks gaat doen. Durf alleen te zijn, durf te leven. Alleen zijn is niet erg, iedereen zou het moeten kunnen. Je bent alleen als er ook een samen is. Je bent eenzaam als je zelf niet meer geloofd dat er ooit nog een ‘samen’ komt.

Ik sta op en loop naar stoel 30. Ik lach vriendelijk en laat me in de stoel zakken. Mijn vrienden kijken. Ik kijk terug. Ik zeg niks, maar ik denk maar één ding: ‘Nu is hij sowieso niet meer eenzaam. Er is namelijk nu even een samen.’

Photo Credit: PurpleValentine via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *