Christenen in Irak

Christenen in Irak hebben het moeilijk, gebukt gaand onder de terreur van de IS. Sommigen vrezen zelfs dat dit het eind kan betekenen van de aanwezigheid van de christenen in Irak, na zo’n tweeduizend jaar van sterke aanwezigheid.

Uitvalsbasis

In een stuk in het Reformatorisch Dagblad wordt de geschiedenis van de aanwezigheid van christenen in Irak kort geschetst. De plek is misschien wel onmisbaar te noemen. Irak is uiteraard strategisch een sterke plek, waar het op een kruispunt ligt met wegen naar vele hoeken van de wereld. Zo vertelt Vader Gabriël van het Chaldeeuwse klooster dat de gemeente daar het vertrekpunt vormde voor missiewerk naar het oosten. Alles begon daar. Het missiewerk reikte zo ver als India, Maleisië, Japan en China.

Geen onderlinge solidariteit

Nu is dat anders. Sinds het begin van de twintigste eeuw hebben de christenen in Irak niet meer de machtspositie die ze ooit hadden. Sinds de val van Saddam Hussain is het alsmaar slechter geworden. Er wordt verteld van verdringing van de christenen. Helaas kan gedeelde smart ook niet altijd de gemoederen tussen groepen verzachten maar dreigt juist het risico van de kramp, waar verteld wordt dat de verhoudingen met andere groepen juist op scherp staan, waar iedereen eigenlijk slechts zorg draagt voor zijn eigen groep. Zoals de schrijver van het stuk het zelf formuleert: ” Er is weinig onderling contact en christenen in de Vlakte van Ninevé doen doorgaans hun best om deze minderheden buiten de deur te houden.” Christenen, jezidi’s, Koerden en shabaks, ze lijken zich allemaal toch het liefst bij de eigen gelederen op te houden dan dat ze allianties opzoeken. Dat is uiteraard een eenzame toestand die niet al te veel toekomst biedt.

Een dovend licht

Die toekomst wordt ook zeer somber geschetst. De dreiging van de IS wordt in het stuk zo zwaar ingeschat dat de mogelijkheid dat de christelijke aanwezigheid daar zal ophouden te bestaan als waarachtig wordt gezien. Dat is nogal wat. Vaak lezen we over groepen die het moeilijk hebben op plekken. De geschiedenis vertelt veel verhalen van gemeenten die door het oog van de naald zijn gekropen en na een periode van onderdrukking weer tot bloei zijn gekomen. Het kent misschien zelfs een christelijk mythisch karakter. Maar dat een groep zou ophouden te bestaan, zeker na een slordige tweeduizend jaar, kan slechts als droevig gezien worden.

Lees het volledige artikel Dit zijn de christenen van Irak op de site van het Reformatorisch Dagblad.

Afbeelding: Wikimedia

Claudia Pietryga
Claudia deed zowel een sociaal-agogische als journalistieke opleiding en is alweer bijna tien jaar freelance journalist. Ze schrijft het liefste over maatschappelijke onderwerpen en publiceerde onder meer stukken in de Flair, Hallo Jumbo, Spits, Het Parool, diverse blogs, lokale bladen en uiteenlopende (online) media voor met name ondernemers.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *