Christendom en transgender

Onlangs pleegde Leelah Alcorn (17) zelfmoord. Haar identiteit als vrouw, hoewel geboren als man, zou niet door haar christelijke ouders geaccepteerd kunnen worden. Waarom liggen de verhoudingen tussen transgender en het christendom eigenlijk zo gevoelig?

God maakt geen fouten

Leelah beschrijft dat zij vertelde zich vrouw te voelen ondank haar geboorte als man. Zij zou daarop van haar ouders te horen hebben gekregen: “God maakt geen fouten”. De strekking van die opmerking moet waarschijnlijk betekenen: je kunt geen vrouw zijn als je als man geboren bent, want zo heeft God het besloten. Maar de stelling dat God geen fouten maakt kan ook omgedraaid worden.

Het doet denken aan de opmerking “Allah maakt geen fouten“, die klonk bij een bijeenkomst van Maruf, een organisatie die zich inzet voor Moslim LHBT’s. Als iemand geboren wordt met homoseksuele gevoelens, dan moet dat niet worden onderdrukt, zo werd geredeneerd. Als het zo is dat Allah geen fouten maakt, dan kunnen die gevoelens toch geen vergissing zijn?

Kan het geval van Leelah ook zo gezien worden? God maakt geen fouten, dus een vrouw die in een mannelijk lichaam geboren wordt kan niet verkeerd zijn. De uitdaging is dan om het besluit van God te erkennen en niet af te doen als een persoonlijke dwaling. Dat is een andere opvatting dan stug beweren dat een gender-identiteit niet waar kan zijn om wille van conservatieve standpunten.

Christendom en compassie

Het is ook de vraag hoe christelijk het idee dat iemand nooit transseksueel kan zijn is. Het klinkt eerder als een cultureel dan als een godsdienstig oordeel. Godsdienst kan hoogstens gebruikt worden als instrument om de culturele stelling een aura van goddelijke geldigheid te geven. Het zou andersom als christelijk voor te stellen zijn om iemand anders te accepteren zoals zij is.

Als zij zich vrouw voelt, opgesloten in een mannelijk lichaam, kan het als christelijk gezien worden om dat te accepteren. Zelfs al begrijp je het zelf niet, dan nog kan je het voor waar aannemen. Het kan juist een christelijke uitdaging zijn om een dergelijke stelling niet als een vergissing af te doen. Het christendom daagt dan een culturele gewoonte uit.

Compassie als tweerichtingsverkeer

Tegelijkertijd kent deze compassie een keerzijde: begrip voor de belevingswereld van de ouders. Misschien is het waar dat zij hun dochter niet als dochter konden accepteren. Tegelijkertijd hebben deze ouders te lijden onder het verlies van hun kind om redenen die ze niet goed begrijpen. Ze krijgen in zo’n moeilijke tijd veel verwijten uit de wereld op zich af, gekanaliseerd door social media.

Is het terecht dat zij zoveel kritiek over zich heen krijgen? Als zij menen juist gehandeld te hebben naar eigen inzicht, verdienen zij dan de verwensingen die ze nu krijgen? Moeten ze maar met rust gelaten worden of zou dat juist weer een dieper liggend probleem verdoezelen? In hoeverre is het terecht dat zij de schuld krijgen van de zelfmoord van hun dochter? Het valt niet mee om compassie breed toe te passen.

Lees meer over het geval van Leelah Alcorn:

Moeder transgender Leelah: ik hield onvoorwaardelijk van mijn zoon op de site van NOS.
An Ohio transgender teen’s suicide, a mother’s anguish (Engels) op de site van CNN.

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *