Buitenlands vrijzinnig licht

Het heeft heel lang geduurd voordat ik een kaarsje opstak in een katholieke kerk in het buitenland in de vakantie. Dat deed je niet als je geen katholiek was, vonden wij thuis. We wilden het wel, maar je at niet van twee walletjes. Tegenwoordig steekt iedereen een kaars op, het maakt niet uit waar en hoe.  Mensen die uit overtuiging geen voet in een kerk zetten worden in Italië verleid om een kaarsje aan te steken. Vrijzinnigen doen het, waar ze maar de kans krijgen.

Het is een prachtig ritueel, een gebaar van hoop, troost of dankbaarheid. Geen idee hoe je zou kunnen omschrijven wat er gebeurt, dat weten de meeste mensen ook niet. Is het nog een ritueel dat naar een andere werkelijkheid verwijst? Welke werkelijkheid dan? Ik dacht dat juist vrijzinnigen graag weten wat ze doen en doorvragen. Helemaal niet, zij storten zich massaal op het aansteken van kaarsen, in elke kerk waar het mag en bij de vreselijkste beelden. Ik geef mij er nu ook af en toe aan over, maar voel me altijd wel een beetje schuldig. Als je samen met een echte katholiek bent is er weer iets anders, die moet wel zeggen dat het mag.

Op de internationale vrijzinnige conferentie in New York twee weken geleden was er gelegenheid om een vrijzinnig kaarsje aan te steken. Er waren 150 mensen uit meer dan 24 landen in de moderne Shelter Rock Church. Er was geen beeld en ook geen wierook, maar veel warm hout, glas en comfortabele banken. Er stond een grote rechthoekige zandbak op poten klaar met een grote kaars in het midden en kleine kaarsen om aangestoken te worden. Tijdens de conferentiedagen was er geen massale toeloop. Er brandden gemiddeld 3 kaarsen in een bak waarin er gemakkelijk 100 pasten. Ik had meer verwacht.

Want bij vrijzinnigen internationaal is de kelk met de vlam het verbindende symbool. Het is een wereldwijd vrijzinnig herkenningsteken. De kelk zit ook in het logo van de NPB en van alle andere leden van deze conferentie. Ik verwachtte een massale toeloop om nu eindelijk vrijzinnig samen een kaarsje aan te steken. We staken wel samen kaarsen aan, maar het was een heel ander gevoel, dat niets te maken had met het stiekem kaarsjes opsteken in een katholieke kerk.

Op zondagmorgen ging het wel massaal. De organisatie was goed vrijzinnig, de leiding beschreef duidelijk wat er ging gebeuren. Van te voren gaf men betekenis aan de kaarsen. Je mocht een vreugdekaars of zorgenkaars aansteken of alle twee.  Het is vrijzinnig om te kunnen omschrijven wat je doet, maar het stiekeme en geheimzinnige was er een beetje af. Ik heb het wel gedaan en het had ook een bijzondere betekenis. Het was een legitiem internationaal vrijzinnig licht dat opgestoken werd.  

Wies Houweling
Wies Houweling wil als theoloog grensverkennend en verbindend werkzaam zijn. Ze is altijd op zoek naar een boeiende vrijzinnige vraag en vele vrijzinnige visies. Wies is werkzaam als algemeen secretaris bij Vrijzinnigen Nederland. Ze geeft lezingen, schrijft artikelen en heeft een uitgebreid landelijk en internationaal vrijzinnig netwerk
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *