Boedapester hitte

Het is juni en heel erg heet. Even buiten de stad stopt een bus. Niemand haalt het in zijn hoofd uit te stappen, maar ik wel. Het is niet te harden. Een heuveltop zonder beschutting. In de volle zon zie je het gras roken. Krekels maken het compleet met hun geluid. 

Vakantie-in-Frankrijk-gevoel op een heuvel even buiten Boedapest. Deze plek doet wat luguber aan. Er is niemand behalve wij. Even blijf ik staan kijken naar de vertrekkende bus die een spoor van stof achter laat. De stofdeeltjes dempen de zon net genoeg om de Donau te kunnen zien liggen beneden aan de overkant van de weg in het dal.

Het beeld van een wereldstad, nog niet ontdekt door West-Europese toeristen is geweldig. Maar voor hoe lang nog? Wat heeft deze stad mij gegeven de afgelopen dagen? Architectonische tegenstrijdigheden zoals die alleen hier mogelijk zijn en levenslange tragedies die je voelt bij elke stap. Gisteravond nog liep ik langs de armoede. Grote grijze treurigheid waar je schijnt te kunnen wonen. Toch zie je in de verte de citadel en het vrijheidsbeeld van Imre Nagy. Ook dit is deel van de geschiedenis. Daar waar ze trots op zijn wordt groot getoond. De geschiedenis waar je letterlijk doorheen loopt.

Overal straalt het communisme. Een ooit zo rigoureus en niet eens onaardig idee. Zou Marx dit Boedapest voor ogen gehad hebben? Hier zo lopend, gaten in het wegdek ontwijkend voel je weer de klim in je benen. De honderden treden naar boven. Met een fles wijn en tientallen jongeren genietend van het uitzicht aan de voeten van Imre. Het was de vorige avond. Ik had wat te verwerken na een dag vol Tweede Wereldoorlog-tragedie. De geur van olie en de hoofden van duizenden gedode Hongaarse joden grijpen je naar de keel. De geur van olie…. Een tank in een bad van olie midden in een zaal met van onder naar boven alleen maar foto’s.

Aan de andere kant van het IJzeren Gordijn…

Peinzend wordt de zon langzaam weer te fel om het dal te kunnen zien.

De citadel in de verte herinnert aan het ooit zo machtige rijk. Het parlementsgebouw probeert deze macht krampachtig vast te houden, maar aan alles zie je dat het afgelopen is. Op het randje van een legende balanceert deze stad. Vele musea tonen Oostblok-kunstenaars en hun verwerking van het ijzige verleden. Om deze schilderijen en het communistische verleden te kunnen meemaken ben je aangewezen op een metro in Jugendstil-stijl en bussen in ‘communiststil’, om het zo maar even te noemen. Weer een tegenstrijdigheid die deze stad kenmerkt.

Ik draai me om en kijk naar onze bestemming. Beelden van Lenin en een Workers Memorial vormen het middelpunt van een communistische beeldentuin. Een minder trots verleden dat toch nog een plek krijgt. Het is weliswaar op een heuvel ver buiten de stad, maar misschien symbolisch.

Deze Boedapester hitte symboliseert alles wat Boedapest in zich heeft gehad, zou willen hebben en zou moeten zijn. Op de rand van een desastreuze toekomst en de grens van een verhaal. Het verhaal van macht, rijkdom, communisme en vrijheid. In elke stap die je zet wordt een stuk geschiedenis verteld. Ik zoek een stukje schaduw en begin te tekenen en te schrijven.

Een stad zonder doel. Verleden en heden zonder toekomst. Ergens daartussen bevind zich een afgrond, of eigenlijk nog niet eens een afgrond; Een rand. Oude tijden, mooie en minder mooie jaren. Nieuwe eeuwen van zoeken en vinden. Dit is Boedapest zoals het nu is. Van machtig Rijk tot achtergesteld gebied. Van metrostations in Jugendstilstijl tot blokkendozen in grijstinten. Van vroeger tot nu. Balans….

Dit moet wel kunst zijn….

Foto: Maurice/Flickr.com

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *