Bewust hedonisme?

Duurzaamheid is inmiddels wel verheven tot de manier waarop het moet. De vraag blijft steeds wel wat bij consumptie de doorslag geeft: kwaliteit of kwantiteit?

Eet jezelf heilig

Vandaag stond er erg groot in de kranten dat een vliegtuig om de wereld zal vliegen op zonneenergie. Dat is natuurlijk prachtig om in beeld te brengen en een spectaculair verhaal. Wat is nu het psychologische effect op mensen? Sommige mensen zouden kunnen denken: “oh gelukkig, dan kunnen we weer zonder schuldgevoel gaan vliegen!”. De nieuwe technologie en betrokken zijn op duurzaamheid kennen een vreemde relatie.

Interessant is in dit verband het nieuws over chocolade dat vandaag in de krant stond. Chocolade die duurzaam is én goedkoop bestaat nog niet. Daar komt op de markt wel langzaam verandering in. Het verlangen bestaat kennelijk wel. Dat zegt eigenlijk veel meer: we willen genieten en ons niet schuldig voelen. Kan dat eigenlijk wel?

Druk op de omgeving

Alle consumptie oefent druk uit op de omgeving. Soms is die druk minder. Maar het is haast nooit afwezig. Is het wel mogelijk om een systeem van consumptie te vervaardigen die de wereld juist door consumptie verbetert? Misschien wel, maar het is nog niet het geval. Veel mensen leven er wel al naar: je kan jezelf als soldaat van de duurzaamheid beschouwen omdat je bewust consumeert. Maar het is een vertekend beeld.

Het krijgen van kinderen hangt hier mee samen. Hoe goed je ook bent voor het milieu, het krijgen van kinderen verhoogt de druk op de aarde. Dat is natuurlijk een lastig gegeven voor mensen die hun invloed op de aarde willen beperken. Niet meer dan twee kinderen als oplossing? Het zou kunnen werken. Maar de kinderwens is een goed voorbeeld van waar gelukszucht en betrokkenheid elkaar kunnen bijten. Kinderen krijgen schaadt het milieu.

Niets meer mogen eten

Het kan tegelijkertijd ook de andere kant op gaan. Een artikel behandelt het idee van een fotosynthetische mens. Dit is een fascinerend idee en het heeft ergens zelfs wel een religieus aura. Het zou ons allemaal kinderen van het licht maken. Allemaal heilig, want we hoeven de wereld niet langer met voedsel te verbouwen. Maar hoe zit het dan met de kwaliteit van leven?

Men zou kunnen stellen dat de mens hier is om het leven ten volste te kunnen beleven. Alles proeven, overal heen reizen, kinderen grootbrengen, dat is wat het leven betekent. Als we ons voeden met zonlicht, ons reizen beperken en geen kinderen krijgen, wat betekent het leven dan nog? Hoe ver moeten we gaan in het veranderen van ons gedrag voordat we onze menselijkheid verliezen? Vallen eeuwig vol te houden levensbeperkingen te prefereren boven een eindig aantal goede levens?

Lees ook Een vlucht om de aarde op pure zonnekracht op de site van Trouw.
Lees ook Chocola die duurzaam én goedkoop is? Die bestaat niet. op de site van Trouw.
Lees ook Zonlicht eten: zullen mensen ooit fotosynthese kunnen gebruiken? op de site van Motherboard.

Afbeelding: net_efekt via Compfight cc

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *