Column: Bevrijding

‘Op je profiel zag ik dat je een religieuze achtergrond hebt.’ Café Het Hemeltje wordt verlicht door kaarsjes. We drinken water, ik heb mijn blocnote in de aanslag. Nee, ik ben niet aan het daten, maar heb een interviewafspraak. Er blijkt een stroomstoring te zijn, dus de verlichting doet het niet, net zo min als de koffiemachine. Vandaar de kaarsjes. En het water. Door Johan Tempelaar.

De man aan de andere kant van de tafel vertelt over zijn vrouw. Ze was onderwijzeres. Na de zomervakantie kon ze opeens de weg naar school niet meer vinden. Een bevestiging van een bang vermoeden dat al langzaam gegroeid was: Alzheimer. De man vertelt openhartig over het ziekteverloop bij zijn vrouw, die al snel zijn vrouw niet meer was. Over haar gedragsverandering, de angst en de onzekerheid, over de gevolgen voor zijn werk, over de verdwenen intimiteit, over zorgloketten, pgb’s en eindeloze formulieren. Over hoe hij haar een keer moest slaan om haar aanval af te weren, over de schok die volgde, zowel voor hen beiden als voor de kinderen. Over hoe gedwongen opname dichterbij komt, en wat een enorme stap dat is. Hoewel hij het haast vertelt alsof het over een ander gaat, voel ik in alles de zwaarte die op hem drukt, als een te zware mantel.

Dan begint hij over het onderwerp dat al een tijdje rondzweeft. Euthanasie. Hij wil niet van haar af, maar vraagt zich hardop af waarom ze al dat lijden moet doorstaan. En ik heb toch een religieuze achtergrond? Ik ben er maar verlegen mee. Moet ik nu een standpunt over euthanasie innemen? Een religieus geïnspireerd licht laten schijnen op lijden en dood? Een troostend woord stamelen? Ja, soms, soms komt de dood als een bevrijding. Lang niet altijd natuurlijk – als de dood plotseling komt, door natuurrampen, door mensenhanden, door een te vol bootje op de Middellandse Zee. Of dichterbij ons eigen leven: voor die moeder in de kracht van haar leven of voor de jongen van 21, nauwelijks een man nog. En steeds de grote waarom-vraag waarop maar geen antwoord komt.

Hooguit troost de gedachte een beetje dat na het lijden altijd de bevrijding komt. Na het herdenken het vieren. Ook al gaat het leven nog zo hard en onverbiddelijk verder, er zal weer worden gelachen en er zal weer worden gedanst. Dat haalt bar weinig uit tegen lijden of dood, maar helpt, misschien, wel een klein beetje om verder te gaan. Doorleven. Wat een bevrijding.

Photo Credit: jonycunha via Compfight cc

Doopsgezind NL
Het maandblad van de Doopsgezinden in Nederland.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *