Beschikbaarheid als gewaad

Sinds twee jaar is Karen Gerritsen werkzaam als pastor op een bijzondere plaats: de recreatiecamping in Hoek van Holland. Hoe geef je daar vorm aan je werk? Hoe stel je je op? Misschien is het antwoord volgens Gerritsen op beide vragen: met beschikbaarheid.

De Houten Stad

Deze plek bestaat al bijna honderd jaar. Ze vertelt dat “De Houten Stad” spontaan is ontstaan: “Dat waren mensen uit Rotterdam die bij wijze van vakantie iets met dat strand wilden.” Verder vertelt ze: “Nu is dat een recreatieoord met tienduizend bewoners”. Die mensen wonen daar uiteraard niet het hele jaar door.

De bewoners zijn er “in de zomer, en in de winter [is er] niemand. Het is open van misschien wel maart tot eind oktober en de rest van de maanden mag je daar niet zijn”. Het geheel is organisch gegroeid: “Ieder bouwt zijn eigen huisje”, vertelt Gerritsen. Het is een plek die goed bij haar stijl lijkt aan te sluiten.

Geen boordje

Gerritsen heeft de vrijheid om zelf vorm te geven aan het pastoraat. Met betrekking tot kleding zegt ze: “Ik heb daar ontzettend over nagedacht, zeker de eerste keer dat ik daar was: hoe doe ik dit? Hoe doe ik herkenbaarheid?”.

Ze heeft zich afgevraagd of ze met een boordje moet lopen. Ze dacht er over een kruisje om haar nek te dragen. Dat is het toch allemaal niet voor haar. Ze staat niet negatief tegenover het dragen van iets wat haar taak of keus vertegenwoordigt, maar het kan afstand scheppen: “alsof je anders zou zijn dan alle andere mensen”. Ze heeft zodoende besloten om geen kleding aan te doen die naar haar taak verwijst.

Beschikbaar zijn

De vraag die vervolgens opkomt is: hoe kun je je beschikbaarheid kenbaar maken als je dat niet met een kledingstuk kunt doen? Gerritsen lijkt te benadrukken dat het vanzelf gaat.

Op de vraag hoe je dan beschikbaarheid kunt tonen, antwoordt ze: “Gewoon doen. Je doet gewoon je normale dingen en je loopt daar en ineens is daar iemand die aandacht behoeft. Dan heb je van tevoren de keuze gemaakt om er te zijn. Je doet gewoon je dingen maar je bent ook beschikbaar, en da’s genoeg. Dan komen ze allemaal op je pad”.

Ze bakent haar functie niet af, noch met gewaden noch met tijd. Ze merkt op: “Eigenlijk vind ik dat ik altijd pastor ben, gewoon dag en nacht”. De enige grens is dan haar eigen vermogen: “Er is een eind aan je eigen mogelijkheden. Dat heb ik ook moeten merken, toen ik te hard werkte en helemaal bekaf was. Je moet in de gaten hebben wat je te geven hebt”.

Liefde en gelijkwaardigheid

Gerritsen stelt gelijkwaardigheid heel centraal: “Liefde bestaat eruit dat je niet oordeelt over de ander”. Dat combineert ze met aandacht en echtheid: “[L]aat zien wie je bent!”. Van de term “kwetsbaarheid” moet ze in dat verband niets weten: “Jezus was niet kwetsbaar. Hij is helemaal doodgemaakt en hij was nog niet kwetsbaar. Kwetsbaar is: jij kan gekwetst worden in de zin dat je eraan ten onder gaat. Ik denk eigenlijk dat het krachtig is om zo [authentiek als Jezus] te zijn”.

Het moet ook niet van boven komen, vindt Gerritsen. Ze stelt: “Theorieën over omgaan met verschillende geloven en over contact maken met andere doelgroepen worden vaak bedacht en bestudeerd door de dominante groep. Dan worden er manieren bedacht die misschien wel helemaal niet bruikbaar zijn vanuit de ogen van de anderen omdat het niet in contact met hun bedacht wordt en er niet vanuit hun bron geput wordt”. Gerritsen wil zich inzetten voor samenwerking op basis van gelijkwaardigheid. Dat kan door te luisteren naar wat er werkelijk nodig is.

Karen Gerritsen is per e-mail te bereiken op karengerritsen@gmail.com

Foto: Alexandra Haverman

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *