Artikelen door Nicole des Bouvrie

De paradox van “Liberté, égalité, fraternité”

Er zijn petities, er zijn bombardementen. Er zijn blauw-wit-rood gekleurde Facebook-profielen, er zijn bloemen. Het idee dat vrede wenselijk is, lijkt een breed draagvlak te hebben. Maar de manieren waarop we die vrede moeten bereiken en handhaven lopen nogal uiteen. Het lijkt de ultieme paradox afkomstig van de vrijheid die het Westen verkondigt. Zijn we vrij om te kiezen hoe we reageren, hoe we vechten, hoe we vrij zijn? Een paradox aan de basis van onze samenleving. Door Nicole des Bouvrie.

Column: Het einde van de stilte

Het is apart hoe we maar doorgaan met het dagelijkse, het normale. Ook als de wereld verandert. Ook als paradigma’s ruw worden verstoord door de manier waarop een enkeling het vuur opent op de normen en waarden die onwrikbaar leken. We blijven herhalen wat ons bekend is. We lijken wel gevangen in een ritueel, een ritueel dat zelf de oorzaak is van het verscheurd worden. Door Nicole des Bouvrie.

Recensie: Margje van Jan Siebelink

Het nieuws wordt overspoeld door berichten over religieus fanatisme van buitenaf. Maar ook Nederland kent al heel lang zijn eigen religieuze verschillen, families die elkaar haten vanwege een geloof en extreme opvattingen binnen een gezin die heel veel invloed hebben op opvoeding en geluk. Zonder daarover te oordelen of zelfs maar een mening te hebben, weet Jan Siebelink dat in prachtig Nederlands uit de doeken te doen. In 2005 verscheen de bestseller ‘Knielen op een bed violen’ waarin hij het godsdienstige leven van zijn vader binnen een sekte van de gereformeerde kerk probeerde te begrijpen. Nu is een vervolg op dat boek verschenen, ‘Margje’, met als hoofdpersonen de mensen om die vader heen. De moeder, de kinderen.

Hoe reageren wij op de horror van #Parijs?

Het is nog te vroeg om te weten wat er precies is gebeurd, wie wat waar en volgens sommigen de belangrijkste vraag: waarom? Wat wel al snel duidelijk werd afgelopen nacht, is dat er iets verschrikkelijks is gebeurd. Reacties van over de hele wereld stromen binnen, en naast de initiatieven waarbij mensen in Parijs hun deuren openen voor gestrande stadsgenoten, zijn er ook mogelijk gewelddadige reacties. En daarmee is deze gebeurtenis – een zo neutraal mogelijk woord om het oordelen uit te stellen of af te stellen – ook het begin van vrees voor wraakacties en geweld. Welke reactie is nu gepast?

Het goede doe je nooit alleen

Onze tijd is getekend door het wegvallen van de zekerheden die de oude autoriteiten op het gebied van ‘het goede’ ons gaven. Maar hoe kunnen we dan nog weten dat wat we doen ook inderdaad het goede is? Volg je niet gewoon wat je geleerd hebt, hoe je opgevoed bent? Een reflectie op het goede doen in een postmoderne wereld door Nicole des Bouvrie.

Recensie: Ik kom terug – Adriaan van Dis

Een bijzonder boek, dat ik niet gemakkelijk weg kon leggen. Zonder te weten waarom precies, maar het raakt, het boeit, je wordt meegezogen op de zoektocht van een zoon, een schrijver, naar de persoon die hij altijd vermeden had: zijn moeder. Omdat hij zo op haar leek, omdat ze haar angst en leven zo verschuilde achter een dikke laag afstand. Maar ook een moeder die heel erg vocht voor haar leven. Een mooi en aangrijpend boek. Recensie door Nicole des Bouvrie.