Artikelen door Annemiek Schrijver

Voetenwassertje?

‘Dag kind.’
Onze lichtman begroet me met zijn kus en zet met die twee woorden de matineuze toon voor de vijf Vermoedenopnamen die voor ons liggen. Zijn twee zoons hangen al hoog aan ladders voor het mooiste licht. De camerajongens leggen hun rails klaar. Dag kind. Mijn verwoed voorgenomen slagkracht verwaait waar ik bij sta. Ik zet mijn tas met voorbereiding op de opnamevloer en zak in een stoel. Hij haalt koffie.
‘Zo kind. Drink dit eerst maar eens op.’

Pageturner

‘Beoordeel een boek niet op zijn omslag, maar ook niet op het eerste hoofdstuk.’
Dat is een prettige zin voor schrijvers. Altijd bruikbaar tijdens signeersessies. Lijkt een beetje op de truc van de helaas veel te vroeg overleden componist Tristan Keuris. Als hij niet helemaal zeker was over een passage in zijn nieuwe werk, leverde hij op de radio bij die wankele noten zo luidkeels commentaar, dat ze al onhoorbaar voorbij waren gegleden voor de kritische luisteraar er erg in had.

Midwintermijmering

In Het Vermoeden zijn al heel wat mensen voorbijgekomen die vertelden dat ze zich vooral door de buitenwereld genoodzaakt voelden een bepaalde duidelijk omkaderde identiteit aan te meten. Wie zeggen de mensen dat ik ben? Homo, vluchteling, moslim, christen, oud, gehandicapt, uitgeprocedeerd? Vrijzinnig, evangelisch, dogmatisch of alledaags spiritueel? Van Paulus of van Petrus?

De heilige nacht

Met het klimmer der jaren herinner ik me steeds beter hoe het was om als kind de kennelijk afgesproken regels niet te vatten. Wij dienden op het schoolplein te ravotten, in de gymzaal in wandrekken te klimmen, als meisje punniken te prefereren boven het jongensachtige lezen en enorm uit te zien naar kinderfeestjes waar hard werd geschreeuwd en waar ook al het wedstrijdelement hoogtij vierde.

Eenvoudig

De rijpe concertvriend veegt me na twintig nachtzoenen in twee dagen weer bij elkaar in onze lievelingsuitspanning: ‘Me dunkt dat je nu toch wel weer stof hebt voor een schrijverette.’ Ik heb hem net ultrakort geschetst welke pracht aan mensen en levensverhalen er in veel te korte tijd langs me heen getrokken zijn. Bijna genant. Maar ook wonderlijk.

Hartsavontuur

Toen de IKON 10 jaar geleden stopte met het uitzenden van kerkdiensten, werd Het Vermoeden geboren. Een half uur televisie met een protestantse christen, een verteller en muziek. Door de jaren heen groeide het karakter van die alternatieve viering uit tot een gesprek van hart tot hart waarin het werkwoord vermoeden de hoofdrol bleef spelen.

Verse vreugde

We zijn vergeten hoe het leven was voor de tijd van mobieltje en internet. Toch is het nog maar heel kort geleden. Het tijdperk waarin we onderweg nog gewoon onbereikbaar waren. Voor mensen op afstand dan. Je nabije tegenliggers kon je toelachen en aanspreken. Tegenwoordig is het andersom. Dan mag je de mens op de stationsbank naast je niet storen, omdat hij iets naar een verre wereld zit te tikken met z’n hoofd naar beneden.

 

Schuitje varen, theetje drinken

Jacob Slavenburg heeft meer dan dertig boeken op zijn naam staan. Alleen kreeg hij zoetjesaan de indruk dat de belangwekkende boodschap van al zijn wetenschappelijke speurwerk naar onder andere de in 1945 gevonden Nag Hammadigeschriften een groter publiek verdient. En toen Dan Browns Da Vinci Code een kaskraker werd, was Jacobs maat ineens vol.

Passietijd

Er wacht deze week zowel een Johannes- als een Judaspassie. En ook Compassie, het boek van Karen Armstrong. En dan hebben we ook nog te maken met overvloedige lentepassie. PPffffassie, ik heb er op alle manieren weet en last van en voel me het schaapske dat wegloopt en talmend wacht op haar hoedende herder. Klinkt schaapskooichristelijk. Dat dan weer wel.