Arm en rijk

Otto Bleker – De Occupy-beweging is begonnen in Wall Street en is ook aangekomen in ons land. Mensen maken zich zorgen over de toenemende kloof tussen arm en rijk en treden nu naar buiten. Dat is een goede zaak, die ook de aandacht van onze doopsgezinde geloofsgemeen­schap verdient.

Wat is een mens eigenlijk waard? Wat is een redelijk verschil tussen het laagste en het hoogste inkomen? Een factor tien lijkt alleszins redelijk. Een factor twintig voor de topinkomens voor de topposities met topverantwoordelijk­heid misschien nog net; maar die zijn zeer zeldzaam. Die redelijkheid is al lang zoek. Bankiers en bestuurders van grote ondernemingen zijn ver over de schreef gegaan. Deze witte boordencri­minaliteit overtreft in omvang verre de economische en morele schade van de gewone criminaliteit. Deze criminaliteit is echter veel beter georganiseerd en blijkt in de praktijk niet of nauwelijks aan te pakken. Alleen een breed ge­dragen protest, een volksbeweging, heeft enige kans aan deze excessen een halt toe te roepen, wat heet, het teveel verdiende geld terug te halen naar de gemeenschap. Die veranderingen kunnen nu nog worden bereikt door redelijk overleg. Als niet op tijd wordt ingegrepen dreigt een gewelddadige strijd; een strijd die wij doopsgezinden, voorstanders van de geweldloze samen­leving, niet willen. De politici zijn, zoals altijd bij echt belangrijke kwesties, muis­stil. Van die kant kan geen ingrijpen worden verwacht. Hun wacht na de politieke carrière een meer dan goed verdienende baan in het bedrijfsleven of bij de (semi-)overheid.

Hier kan het christendom wel een belangrijke bijdrage leveren. Christus verdreef de tollenaars uit de tempel. Of het echt is gebeurd of niet is niet van belang. Het beeld is duidelijk: woekerpraktijken (zoals extreem hoge inkomens) worden afgewezen. Twin­tig eeuwen christendom zijn niet bij machte gebleken die treurige praktijken te veranderen. Kees van Duin zegt daarover dat de statenwereld van het oude Egypte nog immer overeind staat. Hij meent dat de revolutie van het christendom is ten onder gegaan door staatsgodsdienst te worden onder keizer Constantijn. En inderdaad, de geschie­denis van de kerk is een voortdurend hand in hand optrekken met de macht. De geschiedenis van de kerk is met de mond belijden, maar in de praktijk anders doen. De kerk heeft zich niet bekommerd om de mens, maar zich gesteld boven de mens.

De kerk heeft de boodschap van de bijbel niet verstaan. Van Duin is daar heel helder over: De centrale bood­schap van de Schrift is de exodus (de uitgang) van Israël uit Egypte. Dat betekent dat de staat, de statenwereld, de maatschappij van macht en geweld, van verdeel en heers, van arm en rijk, plaats moet maken voor de vernieuwde mensheid. Die boodschap is nog steeds actueel. Die boodschap wordt niet verstaan door de kerk, maar kan door mensen worden gehoord en verstaan. Wij dromen van het land van vrede en gerechtigheid, het land van melk en honing voor allen. Die droom is nog steeds actueel en kan waarheid wor­den, door ons allen, door het opstaan van mensen in een vreedzaam proces van verandering. Het is de hoogste tijd.

Bron: Doopsgezind NL no. 24
Foto: Medisch Contact Beeldredactie Kick Smits 

Claudia Pietryga
Claudia deed zowel een sociaal-agogische als journalistieke opleiding en is alweer bijna tien jaar freelance journalist. Ze schrijft het liefste over maatschappelijke onderwerpen en publiceerde onder meer stukken in de Flair, Hallo Jumbo, Spits, Het Parool, diverse blogs, lokale bladen en uiteenlopende (online) media voor met name ondernemers.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *