Anne Zernike (13) – Het is voorbij

De kleren kunnen in de doos want de optredens zijn voorlopig voorbij. Ik zeg voorlopig want op zondag 7 oktober zal ik het stuk nog één keer opvoeren op de Friese kerkendag in Heerenveen. Zesendertig keer hebben we het toneel opgebouwd , heb ik me in de kleren gehesen en het knotje in mijn haar gedrukt, veel vaker dan ik ooit had kunnen dromen.

Het was een prachtige tijd waaraan Sikke en ik heel veel plezier aan hebben beleefd. We hebben heel wat kerken van binnen gezien en heel veel verschillende mensen ontmoet. Mensen die na afloop naar ons toe kwamen met hun eigen verhalen en hun eigen vragen. En soms waren dat familieleden van Anne Zernike en Jan Mankes of anderen die haar nog hebben gekend of kenden uit de verhalen. Gemeenteleden uit de tijd van Rotterdam of kinderen daarvan. En iedereen zag in mijn spel en niet te vergeten in de beelden iets van herkenning. ‘Ja zo was zij en zo was het toen in die tijd’. Het stuk riep ook vragen op: ‘Hoe zit het nu met onze Vrijzinnigheid? Hoe denk ik zelf over de historiciteit van Jezus? Is de rol van de vrouw in al die jaren ook veranderd, verbeterd misschien? Hoe zit het eigenlijk met het Christendom, is dat eigenlijk wel sociaal, liefdevol en warm?’  Vragen die niet alleen leven bij kerkgangers maar ook bij mensen die de kerk, veelal door teleurstelling, al lang de rug hebben toe gekeerd. Ook deze mensen kwamen om het stuk te zien. Enerzijds verbaasde me dat  en aan de andere kant paste dit ook helemaal bij Anne Zernike want zij trok juist ook mensen aan die zich bij de bestaande kerkgenootschappen in die tijd niet meer thuis voelden en liever lid werden van de Vereniging van de Nederlandse Protestanten Bond.

Maar het kan ook anders. In Zwitserland traden we op tijdens de MERK. Op zaterdagmiddag in een zaal van de Evangelische Gemeinde traden we op voor ongeveer 75 mensen onder wie een stuk of acht Nederlanders. Na afloop een staande ovatie en veel positieve geluiden. ’s Avonds gaf elk deelnemend land een korte presentatie van datgene dat ons tegenwoordig bezielt. Op verzoek speelde ik een stukje uit het eerste deel. Hierin stelt Anne zich voor en vertelt wat haar bewogen heeft om destijds de kansel op te gaan. De weerstand die zij in het begin van haar loopbaan heeft ondervonden en haar verwijzing naar de bijbel dat het argument waar men mee aan komt zetten nergens op gestoeld is. 

Later hoorden we dat de lichaamstaal die een aantal aanwezigen uitstraalde boekdelen sprak. ‘Moeten we dit werkelijk aanhoren. Wij zijn gewoon tegen vrouwen op de kansel en andere kerkelijke functies, dus wat moeten we aanvangen met dit mens uit het verleden’. Zal Nederland ons weer eens de les lezen? Maar gaandeweg ontspande men en hoorden ze welwillend aan, dat er ook wel enige humor in zat. Ook vernam men dat er in de brieven van Paulus naast vermanende woorden aan vrouwen iets staat over in het openbaar biddende vrouwen, die ook nog profeteren in de gemeenten. Hebben deze kritische Mennonieten misschien teveel de nadruk gelegd op het bedekte hoofd van vrouwen? Hebben ze misschien altijd over het hoofd gezien dat deze vrouwen wel degelijk hun steentje bijdroegen in de gemeenschap? Wie zal het zeggen? In ieder geval kwam er een daverend applaus na de tekst uit 1 Korintiërs 11 vers 5 en mijn wijzende vinger in de richting van Antonia. En dat geeft toch te denken nietwaar!

Maar nu is het dan voorbij en het is goed geweest zo. Dit is tevens ook mijn laatste stukje voor Zinweb. Ik heb er veel van geleerd. Het heeft mijn eigen geloofsleven opgeschud en aangevuld en dat alleen is al heilzaam. Ik heb ervan genoten vooral van die mooie tochtjes naar al die plaatsen waar we optraden.

Ik dank mijn gemeente dat ze mij de tijd gunden om dit te mogen doen en ik dan hen voor hun vertrouwen. Ik dank Wiesje Jansma (regisseuse) voor haar begeleiding mede dankzij haar is het tot dit succes gekomen. Ik dank al die andere lieve mensen voor hun hulp. Ik dank onze kinderen voor hun support en ik dank vooral mijn grote steun en toeverlaat Sikke. Voor al zijn talenten en creativiteit om dit project te kunnen realiseren.  

Korneel Roosma - de Vries
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *