Anne Zernike (10) Ontmoetingen

Wat gaan de weken toch snel. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat we de Try-out en de Première hadden in Holwerd. Intussen zijn we veertien keer op pad geweest met de voorstelling. Overal waar we komen zijn mensen druk in de weer met de voorbereidingen van de middag of avond. Zusters zijn bezig met koffie en thee en bereidwillige broeders helpen mee om de decorstukken uit de bus te sjouwen.

Ieder optreden is weer anders en dat komt vooral door de reacties van mensen. Soms is die terughoudend en blijft het doodstil in de zaal. Een andere keer lachen mensen voluit om de humor die er naast alle serieusheid ook in het toneelstuk zit. Tot nu toe hebben we geen gebrek aan belangstelling en mogen niet mopperen en dat doen we dus ook niet! Met veel plezier pakken we elke  keer de bus weer in, smeren een broodje voor onderweg en toeren het hele land door. We leren heel wat zusters en broeders kennen en komen in diverse Vermaningen de één nog mooier dan de andere. Iedere gemeente heeft zo haar eigen stijl en haar eigen aardigheden.

Moet ik me de ene keer boven bij het orgel verkleden, waar het overigens altijd lekker warm is, de andere keer mag ik van de kerkenraadkamer gebruik maken. Soms krijg ik zelfs een hele bovenverdieping tot mijn beschikking. In de Waalse kerk in Arnhem mocht ik mij verkleden in een  heuse Consistoire. Soms ontmoeten we mensen die Anne gekend hebben en in Vreewijk, Rotterdam hebben gewoond. Zoals een mevrouw uit Bussum die haar jeugd heeft doorgebracht op de Linker Maasoever. ‘Ik was weer even thuis’ zei ze. ‘En ik voelde me weer even kind’  In Joure maakte ik kennis met de kleindochter van Gosse ’Popkje’. ‘Ik moet u iets vertellen, Popkje Mankes (de zus van Jan Mankes) was mijn beppe. Popkje en Gosse hadden vijf dochters en ik ben één van haar kleinkinderen. Binnenkort neem ik contact met haar op. 

In Arnhem en Gouda troffen we vrouwen die als kind naar de zondagsschool gingen bij mevr. Mankes. Beiden hadden dezelfde ervaring met haar. ‘Het was wel moeilijk wat ze vertelde. We begrepen haar nooit zo goed en ze was ook niet zo aardigU lijkt soms echt op haar alleen zij lachte nooit.’

De Knipe voelde een beetje aan als een thuiswedstrijd hier op deze kansel heeft ze werkelijk gestaan en haar preken gehouden. ‘En dat allemaal uut het hoofd’ . Maar ook in Gouda voelde het vertrouwd aan dat kwam misschien wel mee door het feit dat de afdeling van de NPB uit Rotterdam ook aanwezig was. Bijzonder was het om mw. Bep Muizer (99) en mw. Martine Pothuis op de eerste rij te zien zitten. Mw. Muizer heeft Anne nog goed gekend. ‘U bracht me weer helemaal terug in die tijd, zo was het precies. Zij was alleen nog wat dikker dan u maar ze liep precies zo. En ze was heel afstandelijk soms. U deed het heel  goed, ik heb er echt heel erg van genoten’. 

 Zulke ontmoetingen zijn pareltjes, daar word ik helemaal warm van. Gouda, met 150 aanwezigen, was de laatste voorstelling in dit jaar. In 2012 gaan we weer met frisse moed en energie verder. We hebben er beiden nog lang niet genoeg van en met ons beider werk is het tot nu toe goed te combineren. Het aardige is dat we, naast de vele boeketten, ook boeken krijgen. Een historicus uit Leeuwarden gaf me het boek:’Godsdienstige vraagstukken’ waaraan Anne Zernike een bijdrage heeft geleverd. Van een lieve collega (PKN) kreeg ik ‘Bevrijding uit mijn jeugd’ geschreven door Elisabeth (Bep) Zernike. Van mijn lieve collega Jeannette den Ouden kreeg ik ‘Een vrouw in het wondere ambt’ en van Yme Kuiper ‘Sporen van Domela’. Alle reden om dankbaar te zijn en er ten volle van te genieten.

Korneel Roosma - de Vries
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *