Allah maakt geen fouten

Maruf is een jonge stichting van gedreven jongeren met als doel een sterke en duurzame Moslim LHBT – lesbisch, homoseksueel, bisexueel en transgender – beweging te creëeren. Op 25 juni organiseerden zij een avond met als thema “de persoonlijke en spirituele reis van moslim LHBT-jongeren.”

Drie jongeren spraken op deze avond over hun ervaringen op dit gebied en er was een korte film te zien, Tools of Transformation (Suhonic/Trivanovic, 2013), waarin jongeren internationaal over dit onderwerp aan het woord kwamen. Het werd een zeer inspirerende avond waarop mensen hun ervaringen vrij durfden te delen en hun gevoelens durfden te onderzoeken. Een moment van reflectie, om de toon te zetten voor de ramadan die de dag erop van start zou gaan.

Afstand kiezen

De eerste spreker is een jongedame, lesbisch en moslim. “Nooit een probleem geweest” is het eerste dat ze hierover vertelt. Maar dan: mensen om haar heen problematiseerden het wel, door haar met de vraag “mag dat wel van de Islam?” te bestoken. Ze is toen zichzelf ook gaan afvragen of ze haar lesbisch zijn wel met Islam kon combineren. “Dat kostte mij een relatie” deelt ze met ons. Het was bij Maruf dat zij de Islam beter heeft leren kennen. Niet alleen inhoudelijk, maar ook praktisch, waar zij ook bijvoorbeeld de technische kant van het bidden heeft leren kennen.

Allah maakt geen fouten

De tweede spreker is een homoseksuele jongen. Hij begint met het verhaal dat hij vroeger als klein jongetje op vakantie in Turkije de azaan, de oproep tot het gebed, hoorde klinken, waarop hij meteen “erop af rende omdat ik Allah wilde begroeten.” Hij leerde veel van zijn grootvader, de dorpswijze, die “de liefde die de Islam ons voorschrijft wist te communiceren.” Dit idee van liefde kon hij later in zijn leven echter niet vinden in de moskee, waar homo en moslim in zijn ervaring niet samen gingen. Homoseksualiteit werd daar afgespiegeld als “een enkeltje hel”.

Hij besloot uit deze gemeenschap te stappen door naar Amsterdam te verhuizen. Hij voelde te moeten kiezen tussen religieuze identiteit en wie hij is, maar “ik wist toen niet dat ik de ware Islam in Amsterdam zou vinden.” Hij trof hier een “gekke imam” uit Zuid-Afrika die samen met hem de salat, het gebed, kon uitvoeren “zonder schuldgevoel.” Terwijl hem eerst werd verweten te bidden uit schuldgevoel hield deze imam hem een ander beeld voor, weg van “restricties en sancties” en op weg naar vrijheid. “Ik had mijn religie terug,” zo stelt hij.

Weg van regels en op weg naar bewustzijn

De laatste spreker, ook een jongen, benoemt ook de invloed die de omgeving op je kan hebben, zoals de eerste twee sprekers ook al te kennen hebben gegeven. “Alle puzzelstukjes komen een beetje op hun plek. Het is niet perfect, maar dat zal het nooit zijn. Veel twijfel wordt je door je omgeving opgelegd.” Hij vertelt dat hem op een legalistische manier de Islam is bijgebracht, waar regeltjes en angst voor God de boventoon voerden. “Langzaam veranderde dat naar bewustzijn naar God toe.” Meer dan de eerste twee lijkt hij moeite te hebben met het idee van perfectionisme, waar hem ooit is bijgebracht dat je moet leven als een perfecte moslim die zich houdt aan alle regeltjes, maar, zo stelt hij, “je bent niet perfect. Het is wat het is.”

A fish swimming upstream

Veel van wat de sprekers vertellen komt in de film terug. Eén van deze thema’s is het idee van eenzaamheid. Een persoon in de film geeft zelfs toe soms te overwegen om de strijd op te geven: “Sometimes you think enough is enough, I’ll just do what everyone wants and then I’ll have peace.” Tegelijkertijd spreekt er juist ook veel steun en kracht uit de film, waar er imams aanwezig zijn die erkennen dat Islam en homoseksualiteit wel degelijk samen kunnen gaan. Uit de bijeenkomst die in de film is te zien spreekt een gevoel van steun, zowel emotioneel als theologisch, die ook onder de leden van stichting Maruf aanwezig lijkt te zijn. Maruf werd voorgesteld als een plek van religieuze samenkomst, en dat lijkt voor veel aanwezigen ook te gelden.

Behalve eenzaamheid werd ook het idee benadrukt dat het een persoonlijke, interne strijd is. Afzondering is misschien wel een voorwaarde om vervolgens zelf op zoek te kunnen gaan, iets dat bij alle sprekers duidelijk naar voren komt. Dit kan uiteraard pijnlijk zijn, waar sommigen te kennen geven met gevoelens van schuld te worstelen. Het is tegelijkertijd een zoektocht, ook intellectueel, vrij van alle ruis om je heen. De sprekers en ook aanwezigen uit de zaal geven aan dat het een zaak is “tussen Allah en mij”. Ramadan wordt als een tijd herkend om te onderzoeken, om te lezen en te studeren en niet zomaar alles aan te nemen wat er gezegd wordt. In de woorden van de derde spreker: “Het is resetten. Even op vakantie zonder weg te gaan.”

Kom meer te weten over Stichting Maruf op hun eigen website.

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *