Al die buitenlanders…

´Ik neem al mijn lelijke woorden terug´ zegt mijn moeder, en kijkt nog steeds een beetje schuldig. We moeten samen lachen om haar verhaal.

Ze woont al 86 jaar in hartje Amsterdam; er is veel veranderd in die tijd. Van de gezellige arbeidersbuurt waar ik ooit opgroeide is weinig meer over: ze heeft nu twee sloten op de deur en durft ’s avonds de straat niet meer op. Toch weigert ze te verhuizen, zelfs een vakantie moet niet langer dan twee weken duren, anders krijgt ze heimwee.  Ze moppert wel eens op ‘al die buitenlanders’, en maakt dan een uitzondering voor de buren: dát zijn aardige nette mensen. Ze redt zichzelf nog goed, regelt haar eigen zaakjes, dus als de gootsteen verstopt raakt belt ze de woningbouwvereniging. Die beloven iemand te sturen.

De volgende dag, precies op tijd, is het zo ver: mijn moeder zit op haar vaste plekje bij het raam en schrikt. Uit de auto stapt een zwarte man met een woeste haardos. Ze weet even niet of ze hem wel binnen zal laten. Maar ja. Die gootsteen. Mopperend loopt ze naar de deur, haar wandelstok in de aanslag: ‘hoe konden ze zo’n onbetrouwbaar figuur nou toch op een oud mens afsturen?!’ Hij komt binnen, en wordt angstvallig in het oog gehouden. Hij doet keurig zijn werk. En zegt aan het eind, met een medelijdende blik op die bibberige oude vrouw: ‘zal ik meteen dat gootsteenkastje even voor u schoonmaken?’ ‘Nou graag’, knikt mijn moeder, blij en beteuterd tegelijk, en zet haar stok weg. ´Wilt ú dan misschien een kopje koffie?´

Rini Rikkert
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *