Aanzien doet gedenken

Bij een crematie wordt een stoffelijk overschot letterlijk teruggebracht tot stof, waarna het kan worden uitgestrooid en meegenomen door de wind… Veel mooier kun je naar mijn idee niet oplossen in het absolute niets. 

Volkomen onvindbaar worden en daarmee geheel passen in de staat van niet zijn die de dood betekent. In dit licht kun je zelf ook niet dood zijn, want dat suggereert nog een zekere vorm van bewustzijn en daar lijkt me toch geen sprake van. Dat dood zijn heeft dus alleen betekenis voor de nabestaanden. Om daar na een crematie toch nog iets tastbaars aan over te houden wordt de as, die van zichzelf geen vorm kan aannemen, in verreweg de meeste gevallen in een urn gedaan die op zijn beurt weer in een al dan niet afgesloten nis wordt geplaatst. In zekere zin zou je hier kunnen spreken van een wat halfslachtige houding ten opzichte van de dood: er niet meer tastbaar en lijfelijk willen zijn maar toch ook weer wel…

Met dit in gedachte maakte ik enkele jaren geleden het rasterwerk Aanzien doet Gedenken, dat slechts een urn in een nis suggereert, als was het een hologram. 

Zonder de specifieke achtergrond van dit werk te kennen, kocht een stel onlangs dit werk als drieluik en hing het boven de bank. De kleurige rasters kijken heel soeverein en sereen over de kamer en haar bewoners uit en zijn een esthetische beleving op zich. 

En hoewel niet geheel onverwacht – maar wel eerder dan gedacht – kreeg dit werk door een sterfgeval plotseling een heel andere lading voor deze mensen. Want vanaf dat moment riep het aanzien van de rasters de onstoffelijke aanwezigheid van de overleden dierbare op. 

En zo was het ook bedoeld, meer is eigenlijk niet nodig…

Bert Vredegoor

Afbeeldingen: © Bert Vredegoor
Foto linksboven: CoreBurn/Flickr.com

Bert Vredegoor
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *