Aanwezig en veelkleurig

Onlangs klonk er kritiek in een artikel op Zinweb over de fotoshoot van de togaparade aan het einde van de Predikantendag op de Dam in Amsterdam. In een interview met Hans van Ark, manager Missionair Werk van de Protestantse Kerk en organisator van deze dag, laten we een andere kant van het verhaal zien.

In het hart van de samenleving

Van Ark stelt voorop dat de fotoshoot een ludiek karakter heeft. “Een evenement met een knipoog” zoals hij het beschrijft. Tegelijkertijd beschrijft hij het als een manier om te laten zien dat de Protestantse Kerk ook in de publieke ruimte aanwezig wil zijn. Het kan wat dieper gaan, waar men af wil van het idee van een anonieme kerk met dikke muren en de ramen hoog ingemetseld zodat er niemand naar binnen of naar buiten kan kijken. “Als je er iets dieper naar kijkt”, stelt Van Ark, hebben we een beetje gepromoot dat je [als kerk] present wil zijn en ook echt in het hart van de samenleving [wil staan].” De locatie, de Dam in Amsterdam, mag dit uiteraard ook onderstrepen.

Kwetsbaar durven zijn

Als je present wil zijn in het hart van de samenleving, dan kan het niet anders dan dat je je kwetsbaar op moet stellen. Van Ark kan hierin een parallel vinden met het handelen van Jezus: “Als je nou kijkt naar hoe Jezus optrad in zijn tijd, dan was hij voortdurend op de straten en op de pleinen te vinden en buiten de synagoge. In gesprek met outcasts van de samenleving te vinden op plekken waar keurige netjes opgevoede burgers liever niet zouden komen. Dus hij had volgens mij altijd in zijn presentie die kwetsbaarheid ook in zich. In de manier waarop hij zich presenteerde in de toenmalige samenleving, ja, daar kunnen wij [predikanten en voorgangers] nog wel iets van leren.”

Roeping en urgentie

Van Ark past het op zichzelf toe: “Als ik ergens ben [en] ik zeg dat ik dominee ben dan weet ik waar de rest van de avond het gesprek over gaat. Namelijk, over de kerk, de ouderlingen, de ouderwetse dominees en dat vaak in negatieve zin.. Sommige collega’s zeggen: nou, nu even niet. Dat begrijp ik wel, maar dat is toch ook mijn roeping.” Er kan gesproken worden van urgentie, waar geloof uiteraard geen vanzelfsprekende aangelegenheid meer is. Van Ark ziet in een nu opkomende generatie theologen een andere houding. Zij willen niet meer anoniem blijven, maar zij stellen zich juist zelfbewuster op. Zij voelen een urgentie in het licht van een voelbare kwantitatieve neergang.

Zoeken naar nieuwe vormen

Juist wat betreft de missionaire roeping, waar Van Ark veel waarde aan hecht, is het volgens hem van belang te zoeken naar nieuwe vormen. “Dat vergt dus zoeken naar nieuwe vormen op nieuwe plekken en vaak ook op andere tijdstippen en zeker gericht op nieuwe doelgroepen” zo stelt hij. Hij is daarbij niet bezorgd dat deze nieuwe vormen de inhoud zullen schaden.

Sprekend is bijvoorbeeld zijn waardering van de onlangs verschenen Bijbel in Gewone Taal. Hierover zegt hij: “In vormen mogen we wat mij betreft heel ver gaan om mensen te bereiken daar waar zij zijn. Maar de inhoud staat wat mij betreft niet ter discussie. Het mooie van de Bijbel in Gewone Taal is dat doordat het er zo duidelijk staat juist de inhoud veel meer confronterend is dan bijvoorbeeld diezelfde tekst in de nieuwe Bijbelvertaling. Wat ik echt winst vind van de Bijbel in Gewone Taal is dat juist doordat de woorden zo helder gekozen zijn de inhoud veel duidelijker naar voren komt.”

Eenheid in verscheidenheid

Op de foto komen dan al deze tendensen symbolisch samen. De Protestantse Kerk wil niet alleen haar aanwezigheid in de samenleving hiermee benadrukken, ook de veelkleurigheid kan eigenlijk de betrokkenheid bij missionaire roeping onderstrepen. Mensen kiezen niet meer voor een bepaalde kerk omdat die nu toevallig bij ze in de buurt is. Van Ark stelt: “Dat mensen kiezen voor de kerk van hun keuze, dat dat geografische model wat wordt losgelaten, dat mensen toch wat bewuster kiezen voor kerken die een bepaald profiel hebben dat ze aanspreekt, dat neemt toe.” Het is dan zaak voor de Protestantse Kerk om verschillende profielen te kunnen bieden. Eenheid in verscheidenheid wordt zo dan niet minder dan noodzakelijk.

Wellicht door urgentie gedreven, is het opmerkelijk dat dit nu überhaupt mogelijk is. “We hebben tien jaar geleden, na veertig jaar praten een fusie tot stand weten te brengen. Die foto had tien jaar geleden niet gekund, dan hadden we die zeshonderd mensen niet bij elkaar gekregen. Het feit dat dat nu lukte, dat was echt allemaal winst.” De foto kan dan als een kroon op het werk gezien worden, maar daar wil Van Ark toch niets van weten. “Dat zou veronderstellen dat het werk af is” werpt hij tegen, “terwijl het werk volgens mij nog maar net begonnen is”.

Afbeelding: archief Protestantse Kerk, Jan van de Lagemaat.

Lees ook het eerdere, meer kritische stuk over de fotoshoot van de togaparade Bewaar je geheim! op Zinweb.

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *