30 days of running in the place

Kalle Brusewitz – In de chaos wordt veel getolereerd. In vechten voor je leven zit altijd een stukje dood verscholen. In de keuze voor de toekomst zit altijd het risico van zelf geen toekomst meer hebben. Donker, flits, schot, schreeuw, dood, leven, voor altijd, samen.


See video

28 januari 2011, tahrirplein Caïro. De vierde dag van de opstand waarvan toen iedereen nog dacht dat het de wereld zou veranderen. In iedergeval de wereld van vele onderdrukte Egyptenaren. Niet de eerste, en zeker niet de laatste die wilden vechten voor hun leven. Deze vierde dag betekende veel. Dit was de dag dat Ahmed Basiouni werd vermoord. De dag dat een martelaar het leven liet.

In de chaos wordt veel getolereerd. In vechten voor je leven zit altijd een stukje dood verscholen. In de keuze voor de toekomst zit altijd het risico van zelf geen toekomst meer hebben. Donker, flits, schot, schreeuw, dood, leven, voor altijd, samen.

Wij als Westerlingen werd een twitter-opstand voorgesteld. Dit was de manier om de problematiek en de opstand onder de aandacht te brengen, via twitter wisten wij wat er gebeurde. Toen kwamen er filmpjes en foto’s. In grote hoeveelheden; ze lieten ons zien hoe de menigte het plein in zijn greep hield. Maar er was meer op dat plein: Kunst. Waar kritiek op het regime niet werd getolereerd en er met harde hand ingegrepen werd verschenen overal kunstuitingen; in elke hoek graffiti waarop schreeuwende mensen werden afgebeeld die zich ontdeden van hun ketenen en op het plein was Ahmed Bassiouni een leider in de kunst die langzaam barstjes veroorzaakte in het strenge Egyptische regime van Mubarak. Het Tahrirplein als broeinest van performance-theater en beeldende kunst.

In de chaos wordt veel getolereerd. In vechten voor je leven zit altijd een stukje dood verscholen. In de keuze voor de toekomst zit altijd het risico van zelf geen toekomst meer hebben. Donker, flits, schot, schreeuw, dood, leven, voor altijd, samen.

Het theater op het Tahrirplein heeft zijn eigen vorm. Experimenteel, moralistisch, politiek getint en persoonlijk. Dat alles vormgegeven in korte performances. Korte statements om te ontregelen. Om onthand en onthoofd in een gecensureerd land toch dat te kunnen zeggen wat gezegd moet worden. Dat is wat het is. Theater heeft tijd nodig, dat is wel duidelijk: Niet de kwaliteit, maar de intensiteit maakt het werk. De schreeuw van de menigte om vrijheid. De schreeuw van de mens om zelf het leven te mogen vormen. De schreeuw van de mens om mens te mogen zijn.

In de chaos wordt veel getolereerd. In vechten voor je leven zit altijd een stukje dood verscholen. In de keuze voor de toekomst zit altijd het risico van zelf geen toekomst meer hebben. Donker, flits, schot, schreeuw, dood, leven, voor altijd, samen.

Je kunt zeggen dat vrijheid van meningsuiting de beste basis is voor het creëren van kunst. je kunt stellen dat een plek waar alles mag ook de plek is waar alles is. Maar verliest kunst daar niet zijn waarde? Ontstaat kunst niet juist om plekken van onmacht, als stem van dat wat niet gezegd mag worden? Is theater niet doen alsof je iets vind, en het daarom mogen vinden? Is kunst niet dat wat de onderdrukte mens op de been houdt? Is theater niet beleven, echt maken en één worden?

In de chaos wordt veel getolereerd. In vechten voor je leven zit altijd een stukje dood verscholen. In de keuze voor de toekomst zit altijd het risico van zelf geen toekomst meer hebben. Donker, flits, schot, schreeuw, dood, leven, voor altijd, samen.

Ahmed Basiouni wordt gedood op de vierde dag van de opstand. Een van vele slachtoffers op die dag. Ze zeggen dat hij gewoon een slachtoffer was. Ze zeggen dat hij één was van velen. Ze zeggen ook dat zijn kunst niks te maken had met zijn dood. Ze zeggen dat dat nu eenmaal zo gaat. Ze zeggen dat Basiouni niets heeft betekend voor de opstand in Egypte en dat de hele opstand geen zin had. Ze zeggen wel meer…

In de chaos wordt veel getolereerd. In vechten voor je leven zit altijd een stukje dood verscholen. In de keuze voor de toekomst zit altijd het risico van zelf geen toekomst meer hebben. Donker, flits, schot, schreeuw, dood, leven, voor altijd, samen.

Nu, een jaar later, hebben ze misschien gelijk. Het leger heeft de macht en niet het vrije volk. Maar In ieder geval is Ahmed Basiouni nooit vergeten in de straten van Cairo en ver daarbuiten.

8 juni 2011. De Biënnale van Venetië heeft één belangrijk stuk in zijn collectie: Het is postuum, het is eervol, het is wat het is, het is Ahmed Basiouni’s meesterwerk ‘30 days of running in the place’. Het laat zien hoe het was op het Tahrirplein tijdens de opstand. Je loopt even tussen de vechters van de hoop. Je bent even onderdeel van hun toekomst. Je bent even onderdeel van hun leven. Je bent even één met  iets historisch. Dat is wat theater is, eigenlijk.

In de chaos wordt veel getolereerd. In vechten voor je leven zit altijd een stukje dood verscholen. In de keuze voor de toekomst zit altijd het risico van zelf geen toekomst meer hebben. Donker, flits, schot, schreeuw, dood, leven, voor altijd, samen.

Youtubefilm is impressie van kunstwerk ’30 days running in the place’.

Claudia Pietryga
Claudia deed zowel een sociaal-agogische als journalistieke opleiding en is alweer bijna tien jaar freelance journalist. Ze schrijft het liefste over maatschappelijke onderwerpen en publiceerde onder meer stukken in de Flair, Hallo Jumbo, Spits, Het Parool, diverse blogs, lokale bladen en uiteenlopende (online) media voor met name ondernemers.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *